ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
||||||||||||
ΕΚΠΟΜΠΗ "ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΙΑ ΣΟΥ" 17 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010
Σε προηγούμενο άρθρο μας παρουσιάσαμε την ερώτηση του Βραζιλιάνου φιλοσόφου Ζοάο Νέτο, την σχετική με την φυσιογνωμία όχι μόνο της Βραζιλίας αλλά και της δικής μας χώρας: «Τί κάνει την κοινωνία μας να καλλιεργεί ένα δοξαστικό της κατεργαριάς; Και ακόμα: αυτή η εξύμνηση του τύπου τού «κατεργάρη» απεδείχθη πλεονεκτική για την Βραζιλία; Συνέβαλε στην ανύψωση της κουλτούρας μας ή στον εκφυλισμό της;». Και ζητήσαμε από τον αναγνώστη να δώσει την δική του απάντηση. Διαβάστε σήμερα τα συμπεράσματα της μελέτης του Ζοάο Νέτο (πάλι σε δική μου μετάφραση). Μας ενδιαφέρουν: «Η εξύμνηση του «πανούργου τύπου» - εκείνου που πάντα τα καταφέρνει και εκμεταλλεύεται τα πάντα - ή η ενδοξοποίηση του κατεργάρη υπήρξε αποτέλεσμα πολιτισμικών διεργασιών. Ο «πανούργος» κατάφερε να γίνεται αντικείμενο θαυμασμού ως νικητής στον αγώνα για την ζωή. Με βάση αυτό ο «κατεργάρης» πέρασε να θεωρείται ως παράδειγμα προς μίμηση, μετατράπηκε σε σημείο αναφοράς για το «πώς πρέπει να είσαι» και μετασχηματίσθηκε σε «παράλληλο ηθικό παράδειγμα». Κατ' αυτόν τον τρόπο, η κατεργαριά - που αρχικά παροτρύνθηκε από τις αναγκαιότητες διατήρησης της ζωής - μετατράπηκε σε αναφορά καθεαυτή. Μεταμορφωμένη σε ένα είδος ηθικο-μεταφυσικής κατηγορίας, αυτή (η κατεργαριά) μετατράπηκε σε ηθική αξία και κατέληξε να προσδιορίζεται από αυτήν την ίδια. Η κατεργαριά μεταμορφώθηκε σε ηθικό πρότυπο από την ίδια την κατεργαριά. Μπροστά σε όλα αυτά μπορεί κανείς να θέσει την ερώτηση: ποιά είναι η αξία της «ηθικής της κατεργαριάς»; Αυτή εξυπηρέτησε την διατήρηση και διεύρυνση της ζωής; Όλοι φαίνεται να πιστεύουν πως, με το να προωθούμε αυτό το εγκώμιο της κατεργαριάς, χάνουμε το αυθεντικό πλαίσιο αναφοράς, την γνώση, την ζωή. Η δωρεάν κατεργαριά, η κατεργαριά για την κατεργαριά, οδηγεί στον αντίθετο δρόμο της συντήρησης και της διεύρυνσης της ζωής. Με το να προσλαμβανόμαστε ως λαός ουσιαστικά κατεργάρης, ένας λαός ειρηνικός και εγκάρδιος, ένας λαός που «επιλύει» τα προβλήματά του στην βάση του «κόλπου», ο Βραζιλιάνος απομακρύνεται από τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που είναι περισσότερο σημαντικοί. Με το να λειτουργεί ως βαλβίδα διαφυγής, αυτή η παραβατικότητα δια του «κόλπου» εμποδίζει την ανάδυση μιας πραγματικής κοινωνικής πίεσης που καθιστά τις αλλαγές τόσο αναγκαίες στο νομικό και διοικητικό μας σύστημα». Με άλλα λόγια, η κατεργαριά, με το να συνίσταται σε ατομικές τεχνικές επιβίωσης, αποτελεί εμπόδιο σε ευρύτερες στρατηγικές κοινωνικής ανασύνταξης. Πέραν αυτού, το «εγκώμιο της κατεργαριάς» και η «πρόσληψη του βραζιλιάνικου λαού ως ουσιαστικά κατεργάρη» ενέχει έντονα τον κίνδυνο της δικαίωσης μιας γενικευμένης διαφθοράς και (έχει ως) παράπλευρο αποτέλεσμα μια διαιώνιση των κοινωνικών πληγών. Προσλαμβανόμενη ως φυσικό χαρακτηριστικό, η διαφθορά καταλήγει στο να γίνεται κατανοητή ως κάτι το αναπόφευκτο στην Βραζιλία. Αυτό μάς οδηγεί σε μια ηθικο-νομική ασυδοσία με την δικαιολογία ότι (η διαφθορά) αποτελεί ένα είδος βιολογικά προκαθορισμένο. Αυτός ο ευτελισμός και η δικαίωση της διαφθοράς έχουν ως συνέπεια μια κοινωνική αποδόμηση που καθιστά τις συνθήκες ζωής ακόμα πιο επισφαλείς. Έχουμε ένα είδος φαύλου κύκλου, στον οποίο τα κοινωνικά προβλήματα που δημιουργούν την «κατεργαριά» ανατροφοδοτούνται δια του «ηθικού μοντέλου» της ίδιας της κατεργαριάς. Δεν είναι όμως σαν η ανάγκη τόσης κατεργαριάς να μας κάνει όλους να παίζουμε τον ρόλο του βλάκα;».
Χρίστος Γούδης
Ινστιτούτο Εθνικών
ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ Περήφανα ανεμίζουν στον Κεράτιο
*
Αλλοίμονο ! Ο αγώνας έχει προ πολλού κριθεί
*
Δικέφαλος ο αητός των Κομνηνών * Κλονίζονται τα τείχη της Κωνσταντινούπολης
* Αλλοίμονο ! Ο αγώνας έχει προ πολλού κριθεί * Εθελοντές φιλέλληνες προστρέχουνε * Η φλόγα του Αγίου Έλμου * Οι Τούρκοι ρίχνουνε στα τείχη * Ο Κωνσταντίνος ονειρεύεται ξανά * Τα στίφη αλαλάζουν «Γιλντιρίμ» * Ήρθε η ώρα της αλήθειας της πικρής * Όμως εμείς
Έσσεται ήμαρ Χρίστος Γούδης
Η 29η Μαϊου, ημέρα μνήμης του Ελληνισμού σηματοδοτεί μια πτώση και μια έγερση. Γιατί η κάθε ηρωϊκή πτώση αποτελεί μια κρυμμένη μείζονα νίκη τη στιγμή που σοκάρει, αφυπνίζει και διεγείρει υπνώττουσες συνειδήσεις Είναι η πτώση που προαναγγέλλει την άνοδο, αυτή που μας κάνει να συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουμε «εμείς» απέναντι στους «άλλους», και οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι «εμείς μόνοι μας» απέναντι στους «άλλους τους πολλούς και τους ξένους» αν θέλουμε να υπάρξουμε αξιοπρεπώς σε ένα κόσμο που απειλείται να χωρισθεί σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, σε δυό στρατόπεδα, των κυρίων και των δούλων. Εμείς δεν θα ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο, γιατί έχουμε το δικό μας στρατόπεδο, το στρατόπεδο των Ελλήνων. Δεν επιθυμούμε να γίνουμε κύριοι κανενός
Γιατί είμαστε Έλληνες το γένος ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί, σύμφωνα με τον Πλήθωνα Γεμιστό που την εποχή του Δεσποτάτου του Μυστρά επί Κωνσταντίνου Παλαιολόγου έθετε τα θεμέλια του νεώτερου Ελληνισμού, εκφάνσεις του οποίου είμαστε εμείς σήμερα. Και προσδιοριζόμαστε από το ιστορικό μας παρελθόν, από την μακραίωνα Ελληνική Ιστορία που διακρίνεται, χαρακτηρίζεται και προσδιορίζεται από μιαν ιδιότητα, ξένη και άγνωστη στους πολυπολιτισμικούς αρουραίους, στους προσκυνημένους, τους χατζηαβάτες και τους προδότες που ευτελίζουν με την παρουσία τους, αυτή ακριβώς την ιστορική μας ιδιότητα, που εκείνοι είναι ανήμποροι να διανοηθούν, την ιδιότητα της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ σε υπέρτερες υλικά δυνάμεις. Έτσι επιβιώσαμε, έτσι επιβιώνουμε και έτσι θα επιβιώσουμε, Σήμερα με αφορμή την πτώση της Πόλης οφείλουμε να τιμήσουμε τους ηρωϊκούς πεσόντες της αλώσεως, όλους αυτούς που
«ώρισαν στη ζωή των να φυλάγουν Θερμοπύλες, Με προεξάρχουσα την μαρτυρική μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου οφείλουμε να αποτίσουμε φόρο τιμής σε όλους εκείνους που, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, έδωσαν τη ζωή τους για την μελλοντική ανάσταση του Έθνους των Ελλήνων. Όλους εκείνους, που ξενέρωτοι γραφιάδες, μιντιακοί παπαγάλοι, και τσανακογλύφτες της νέας τάξης πραγμάτων, ένθεν και ένθεν του πολιτικού φάσματος, επιδιώκουν, μέσα από μία έξωθεν κατευθυνόμενη προσπάθεια εθνομηδενισμού και αποδόμησης της εθνικής μας συνείδησης, να σβήσουν από τη μνήμη μας και την ψυχή των παιδιών μας. Δυστυχώς, όπως κι η Πόλη τότε «η Ελλάδα είναι ένα φρούριο πολιορκημένο Όμως σε πείσμα των εχθρών μας, ντόπιων και ξένων, εμείς οι Έλληνες θυμόμαστε τους μάρτυρες του Γένους και τους τιμούμε. Στην επίκληση του ονόματός τού καθενός τους,
Χρίστος Γούδης
Διαβάστε με προσοχή τη μετάφρασή μου ενός αποσπάσματος από το δοκίμιο του Βραζιλιάνου φιλοσόφου Ζοάο Νέτο με τίτλο: «Η Γενεαλογία της Κατεργαριάς». Πιστεύω ότι αφορά και εμάς: «Συνηθίζεται να προβάλλει κανείς την διαφθορά σαν ένα από τα μεγαλύτερα κακά της βραζιλιάνικης κοινωνίας. Γενικώς, η κοινή γνώμη, όταν ερωτάται γύρω από αυτό το θέμα, έχει σαν προσφιλή στόχο κριτικής την τάξη των πολιτικών. Είναι όμως ταυτόχρονα περίεργο ότι μεγάλο μέρος αυτών των ίδιων ανθρώπων που αξιολογούν αρνητικά τους κοινοβουλευτικούς αντιπροσώπους τους συνηθίζει να μετέρχεται, καθημερινά, μικρά τεχνάσματα που παραβαίνουν τους ηθικούς κανόνες και, πολλές φορές μέχρι και τον νόμο. Αναφερόμαστε στο δικό μας «βραζιλιάνικο κόλπο» (jeitinho brasileiro), και στην «κατεργαριά» (malandragem), κατηγορίες που, ήδη ενσωματωμένες στην κουλτούρα μας, συνυπάρχουν δίπλα-δίπλα με τις πλέον παραδοσιακές ηθικές αξίες. Η «ηθική του κόλπου και της κατεργαριάς» συνυπάρχει, παράλληλα, με την επίσημη ηθική. Ο πολίτης που ζητάει από τους πολιτικούς την εκπλήρωση των κανόνων της παραδοσιακής ηθικής είναι ο ίδιος που χρησιμοποιεί την μέθοδο του «κόλπου» και της «κατεργαριάς». Φυσικά η ατιμία δεν αποτελεί εθνική αποκλειστικότητα. Όμως είναι ενδιαφέρον να επισημάνει κανείς την βραζιλιάνικη ιδιαιτερότητα στην αποδοχή των εννοιών «κόλπο» και «κατεργαριά» ως παραδειγματικών στοιχείων «ηθικής» δράσης. Στην χώρα μας, παραδόξως, εξυμνούνται ταυτόχρονα δύο τύποι φαινομενικά ασύμβατοι: ο τίμιος και ο κατεργάρης. Με αυτήν την έννοια, όπως σωστά παρατήρησε ο ανθρωπολόγος Ρενάτο ντα Σίλβα Κεϊρός, η βραζιλιάνικη κουλτούρα διαπερνάται από μία διφορούμενη ηθική, στην οποία όροι όπως «έντιμος», «διεφθαρμένος», «πανούργος», «κορόϊδο», «κατεργάρης» και «αφελής», αναμειγνύονται μέσα σε ένα συγκεχυμένο ηθικό καζάνι. Αυτός ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της κοινωνίας μας, μάς εξαναγκάζει να θέσουμε μερικά ερωτήματα: τί είναι εκείνο που έσπρωξε την βραζιλιάνικη κουλτούρα σε μια τέτοια ηθική αμφισημία; Τί κάνει την κοινωνία μας να καλλιεργεί ένα δοξαστικό της κατεργαριάς; Και ακόμα: αυτή η εξύμνηση του τύπου τού «κατεργάρη» απεδείχθη πλεονεκτική για την Βραζιλία; Συνέβαλε στην ανύψωση της κουλτούρας μας ή στον εκφυλισμό της;». Οι απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται αφήνονται στον αναγνώστη. Χρίστος Γούδης
Ξεχαστήκαμε σε δώματα θαλασσινά T.S. Eliot
Η γραφική απεικόνιση του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους, από την περίοδο της στρατιωτικής διακυβέρνησης της χώρας (1970) μέχρι σήμερα (2010), αποκαλύπτει εναργώς τα πρόσωπα που ευθύνονται για την διάχυση ενός ολέθριου λαϊκισμού, και τον εκμαυλισμό του ελληνικού λαού, στον οποίο ενεφύσησαν την πεποίθηση ότι ο άκρατος και άκριτος δανεισμός σε εθνικό και προσωπικό επίπεδο αποτελεί τρόπο ζωής (modus vivendi), που θα μπορούσε να συνεχίζεται, ενάντια στους ενεργειακούς νόμους της φύσεως, εσαεί.
Οι όποιες φωνές σύνεσης για την αναγκαιότητα μιας τριετούς πολιτικής αυστηρής λιτότητας, όταν ήταν ακόμη καιρός (για παράδειγμα, πρόταση Γιώργου Καρατζαφέρη το 1994!!!), «δεν προκαλούν αίσθηση» (όπως έχει την καλοσύνη να μας θυμίσει ο συγγραφέας τού μόλις κυκλοφορήσαντος βιβλίου «Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη», και μέλος της ομάδας «Ιός» της «Ελευθεροτυπίας», Δημήτρης Ψαρράς). Δυστυχώς, ήταν μια εποχή που επιβεβαίωνε για μία ακόμη φορά την ρήση του Νίτσε: «για να σε ακούσει κανείς θα πρέπει πρώτα να του σπάσεις τα αυτιά». Το γράφημα του Δημοσίου Χρέους καταδεικνύει επίσης την προσπάθεια της διακυβέρνησης του νεώτερου Καραμανλή για την περιστολή του, όπως επίσης και την δραματική κατάρρευση αυτής της προσπάθειας, μετά το 2008, λόγω απώλειας του ηθικού πλεονεκτήματος - που έχαιρε μέχρι τότε - με συνέπεια την πλήρη αδυναμία επιβολής των απαιτούμενων σκληρών μέτρων λιτότητας, τα οποία καθιστούσε αναγκαία η εκραγείσα εν τω μεταξύ διεθνής οικονομική κρίση. Με τί «μούτρα» θα μπορούσε άλλωστε να τα προτείνει, μέσα σε μια ατμόσφαιρα προϊούσης διαφθοράς και έκνομου πλουτισμού στελεχών και διαπλεκόμενων συγγενών και φίλων τους, η οποία τελικά τον ανάγκασε σε άτακτη φυγή προς διάσωση της δικής του τουλάχιστον προσωπικής εντιμότητας; Συμπερασματικά, το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδος είναι έκφανση του Δημοσίου Ελλείμματος Αρχών και Αξιών μιας σειράς ανεύθυνων και εφήμερων πολιτικών ανδρών, που αντιμετώπισαν την πατρίδα μας ως εφαλτήριο προσωπικής τους κοινωνικής και οικονομικής ανέλιξης. Αυτοί, διαπλεκόμενοι με κρατικοδίαιτους οικονομικούς παράγοντες και τις μιντιακές τους αποφύσεις, δημιούργησαν μία διαστελλόμενη «φούσκα» εικονικής πραγματικότητας, εφησυχασμού, και ευμάρειας, μέσα στην οποία φωνές που καλούσαν για εθνική αφύπνιση, ασκητισμό, και ανάταξη δυνάμεων του ελληνισμού, αντιμετωπίζονταν ως γραφικές και λαϊκίστικες. Σήμερα ξυπνήσαμε όλοι απότομα. Και αντιληφθήκαμε ότι αυτό που ζούσαμε ήταν πλαστό όνειρο και ότι η πραγματικότητα γύρω μας τείνει να γίνει ζωντανός εφιάλτης. Σε εμάς όλους εναπόκειται να τον αποτρέψουμε. Τώρα χρειάζεται ψυχική δύναμη και πνευματική απόδραση. «Ούκ επ άρτω ζήσεται μόνον άνθρωπος». Στροφή στο «ένδον σκάπτε» και καταφυγή στην παραμυθία των παραδόσεων, της ιστορίας, της ευλάβειας, της κοινωνικής συνεκτικότητας και της αναγεννητικής ισχύος του ελληνικού έθνους. Οι σειρήνες της οχλοκρατίας δεν αποτελούν διέξοδο από την κρίση, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στην επιτάχυνση της πορείας μας προς τον γκρεμό. Σε έναν γκρεμό που βρίσκεται απειλητικός μπροστά μας, και που για να μην πέσουμε θα πρέπει να πετάξουμε, να απογειωθούμε. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι να πάρουμε φόρα πατώντας σε σταθερό έδαφος, σε σταθερές αξίες, «εν τάξει και ομονοία», έτσι ώστε ο ιδρώτας των προσπαθειών μας - που θα είναι σκληρές αλλά επίμονες - να αξίζει τον κόπο. Όσοι πιστοί, συντεταγμένοι προσέλθετε με ομοψυχία στον κοινό αγώνα, για την αναγέννηση ενός έθνους που πρέπει να ζήσει, θέλει να ζήσει, και θα ζήσει. Χρίστος Γούδης Ινστιτούτο Εθνικών
Παρουσίαση του βιβλίου του Καθηγητή Χρίστου Γούδη: για τον Μακεδονικό Αγώνα 1904-1908 (... και τα διδάγματά του για την ελληνική κρίση σήμερα)
Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η παρουσίαση του βιβλίου του Καθηγητή Χρίστου Γούδη: «Η Αλήθεια για τον Μακεδονικό Αγώνα 1904-1908», που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ» σε συνεργασία με τις εκδόσεις PATRIA, την Πέμπτη 29 Απριλίου 2010, στην Αθήνα. Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, που άρχισε στους ήχους του φλάουτου με το «Μακεδονία ξακουστή», ήταν ο φλογερός ιστορικός Σαράντος Καργάκος, ενώ καίριες εισηγήσεις επί του θέματος έκαναν και οι δημοσιογράφοι-εκδότες: Παντελής Γιαννουλάκης, Δημοσθένης Κούκουνας, και Δημήτρης Ζαφειρόπουλος. Αποσπάσματα του βιβλίου διάβασε ο γνωστός ηθοποιός Στράτος Τζώρτζογλου, ενώ ο συγγραφεύς του έργου παρουσίασε μέρος του πλούσιου φωτογραφικού υλικού που εμπεριέχεται στο βιβλίο. Την ομιλία του ο Καθηγητής Χρίστος Γούδης έκλεισε ως εξής: «Το πέρας του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908) απετέλεσε την απαρχή της αναγέννησης της Νεώτερης Ελλάδας με το κίνημα στο Γουδή μετά από ένα χρόνο, την επανάσταση δηλαδή του 1909, η οποία ανέδειξε μια νέα γενιά πολιτικών, που με το έπος των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-1913 διπλασίασε την Ελλάδα. Σήμερα η κατάσταση στην πατρίδα μας απαιτεί και πάλι την άμεση αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, μετά από την συνεχιζόμενη δομική ανεπάρκεια και λαϊκή απαξίωση των δύο κομμάτων εξουσίας. Ίσως η ιδέα του Ίωνα Δραγούμη περί αναγκαιότητας να συγκροτηθεί, παράλληλα με το ελληνικό κοινοβούλιο, μια Γερουσία Αρίστων με αυξημένες παρεμβατικές ικανότητες στο κοινωνικό γίγνεσθαι, να αποτελεί την μοναδική λύση εξόδου από την κρίση, μέσα από μία διαδικασία πολιτικής συνέχειας. Σε αντίθετη περίπτωση, μια λαϊκή επανάσταση, με ότι μια τέτοια κοινωνική ασυνέχεια συνεπάγεται, φοβούμαι ότι θα ακολουθήσει νομοτελειακά». Την εκδήλωση συντόνισε ο Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου δημοσιογράφος Βαγγέλης Παπαδόπουλος, ενώ στην υπερπλήρη αίθουσα, με πολλούς ορθίους, παρευρέθησαν, μεταξύ άλλων, ο αναπληρωτής πρόεδρος του «Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού» πρέσβης Γεώργιος Γεωργίου, οι βουλευτές Ιωάννης Κοραντής, Ηλίας Πολατίδης, Νίκος Καντερές, και Αλέκος Χρυσανθακόπουλος, ο πρόεδρος του Εθνικού Αστεροσκοπείου Μιχάλης Πετράκης, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Αστροσωματιδιακής Φυσικής «Νέστωρ» Καθηγητής Λεωνίδας Ρεσβάνης, οι Καθηγητές Πανεπιστημίου Κωσταντίνος Νιάρχος, Κώστας Ρωμανός, Παναγιώτης Νιάρχος, και Μαρία Τζάνη, ο δημοσιογράφος-οικονομολόγος Κώστας Κόλμερ, ο μουσικοσυνθέτης Γιάννης Γλέζος και ο ηθοποιός Κώστας Πρέκας.
Το επίσημο περιοδικό του Υπουργείου των Εξωτερικών των ΗΠΑ (State), στο τελευταίο τεύχος του Απριλίου 2010, κυκλοφόρησε με εξώφυλλο τα Σκόπια και τίτλο «Μακεδονία: Το μαργαριτάρι των Βαλκανίων, η αρχαία Μακεδονία μετατρέπεται σε σύγχρονη Δημοκρατία». Στο άρθρο, μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι «σήμερα σημαντικό μέρος της ιστορικής Μακεδονίας βρίσκεται μέσα στις γειτονικές της χώρες»!!! Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Λίγα χρόνια πριν, στις 30 Νοεμβρίου 2004, η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» δημοσίευσε χάρτη-ντοκουμέντο του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας, που εμφανίζει από το 1999 την Ελληνική Μακεδονία ως κατεχόμενο από τη χώρα μας έδαφος της FYROM την οποία αναφέρει ως «Μακεδονία». Τα γεγονότα επιβεβαιώνουν την ρήση του Χένρυ Κίσσιγκερ: «είναι πολύ κακό να είσαι εχθρός των ΗΠΑ, και καταστροφικό να είσαι φίλος τους». ΄Οπως κι αν έχουν τα πράγματα, τους απαντώ και πάλι με τον ίδιο τρόπο που το έπραξα και τότε, αν μη τι άλλο, για να επιβεβαιώσουμε με τη σειρά μας το ρηθέν: «φίλος ο Πλάτων, αλλά φιλτάτη η αλήθεια».
ή ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΤΥΠΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ
Μνήμη Περικλή Γιαννόπουλου 100 χρόνια μετά τον θάνατό του (8 Απριλίου 1910)
Γιαννόπουλος Περικλής Του αδιανόητου τοπίου Και της απόλυτης ελληνικής γραμμής Φως Απολλώνιον Έφιππος χάθηκε στα κύματα Στη θάλασσα της Ελευσίνας
«Προσκλητήριον Πεσόντων» Χρίστος Γούδης
Το χαμηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης στο οποίο έχει περιαχθεί η ελληνική κοινωνία, φθαρμένη επί μακρόν από το κυρίαρχο ρεύμα μιας αποδομητικής νοοτροπίας των (ισχνών) διανοούμενών της των προσκολλημένων στα συστήματα της τρέχουσας πολιτικής εξουσίας, δεν είναι παρά ένα πρόσκαιρο φαινόμενο στην μακραίωνα ιστορία μας. Όλοι εκείνοι που φρονούν ότι οι σημερινοί φορείς της ελληνικότητας στερούνται της βιολογικής συνέχειας που θα τους επέτρεπε να διεκδικήσουν την λαμπρή αρχαιοελληνική κληρονομιά μας, με άλλα λόγια, όλοι εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν αντέχουν οι ώμοι μας ένα τόσο βαρύ πνευματικό φορτίο λόγω της διανοητικής καχεξίας του σύγχρονου Έλληνα, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να επιδεικνύουν άθελά τους έναν ιδιότυπο φυλετικό ρατσισμό που απορρέει από τη δική τους προσωπική πνευματική αδυναμία. Γιατί αυτό το οποίο στην ουσία πρεσβεύουν είναι ότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν είναι παρά μία επιμειξία φυλών που αλλοίωσαν τόσο τις πρωτογενείς διανοητικές μας ικανότητες ώστε να γίνουμε σήμερα «αγνώριστοι». Πρεσβεύουν δηλαδή, χωρίς ίσως να το έχουν αντιληφθεί, ότι όσα φυλετικά στοιχεία του ελληνικού περίγυρου απορροφήθηκαν, εντάχθηκαν και ενσωματώθηκαν στην ιστορική πορεία της διαμόρφωσης του σύγχρονου ελληνισμού (σλάβοι, αλβανοί, μεσανατολίτες), υπήρξαν οι αδύνατοί του κρίκοι που μας οδήγησαν σε μία πνευματική κατάρρευση, αποτέλεσμα της οποίας είναι η σημερινή μας κατάπτωση. Υπ' αυτήν την έννοια η μονομανής σταυροφορία τους υπέρ της άκριτης ελληνοποίησης αλλογενών στοιχείων που εισβάλλουν ανεξέλεγκτα στη χώρα μας, δίκην ακρίδων, αποτελεί παραδοχή του μη-αναστρέψιμου της πτωτικής μας πορείας, για την οποία όμως οι ίδιοι κατά κύριο λόγο ευθύνονται, με την συνεχή υπονόμευση των οραμάτων του ελληνισμού να πορευθεί στο δρόμο των κοινών πεπρωμένων του με τους λαμπρούς μας προγόνους. Όμως ο ελληνισμός, με τα όσα και όποια στοιχεία αφομοίωσε - και αφομοιώνει - στην μακραίωνα πορεία του, έχει αποδείξει ότι χαρακτηρίζεται από απρόσμενες ιδιότητες ευελιξίας και λανθάνοντος δυναμισμού, που αναδύονται αιφνιδίως κατά τις περιόδους της κρημνοβασίας του, απομακρύνοντάς τον, έστω και την τελευταία στιγμή, από το χείλος του γκρεμού, που κατά καιρούς τον οδηγεί η ευτέλεια των πολιτικών και πνευματικών του ταγών. Γιατί το «κύτταρό» του, με τις όποιες γονοτυπικές του προσμίξεις, προσδιορίζεται τελικά από ισχυρά φαινοτυπικά χαρακτηριστικά, εκείνα του ελληνικού τοπίου με την ευκρινή ελληνική γραμμή, την ειδοποιό, σαφή, καθαρή, και διαυγή διαχωριστική γραμμή που μορφοποιεί ο υπέρλαμπρος ήλιος του μεταξύ του φωτός και του σκότους, και την οποία ο ελληνισμός χαράσσει μέσα του, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις, κρυσταλλοποιώντας την υπερεπείγουσα αναγκαιότητα του «ως εδώ». Καθηγητής Χρίστος Γούδης Πρόέδρος Ινστιτούτου
Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται σημαδεμένοι. Σημαδεμένοι με ένα συγκεκριμένο προορισμό σ' αυτόν τον πλανήτη, με μια συγκεκριμένη πορεία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι εκείνοι που μετά από τις μακρόχρονες αναζητήσεις τους στις ερήμους της φύσης και της ψυχής, ανοίγουν το δρόμο της ζωής με τα βήματά τους. Είναι αυτοί που φέρνουν το φως για μας τους πολλούς. Για να φωτίσουν τα δρώμενα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, για να μας κάνουν να δούμε την αλήθεια που βρίσκονταν μπροστά μας και που ήταν θολή, σκοτεινή, άπιαστη πριν από τον ερχομό τους. Αυτοί οι καταλύτες της συλλογικής εξέλιξης, παραμένουν βαθιά ριζωμένοι στην μνήμη του ανθρώπινου γένους που τους τιμά, τους ηρωοποιεί, τους θεοποιεί, ανάλογα με την συμβολή τους και τις κοινωνικές περιστάσεις των καιρών που έζησαν. Φεύγουν από τη ζωή φτωχοί και νέοι. Και γεμίζουν την ζωή με πλούτο και νιότη. Γιατί φεύγουν για να μείνουν αιώνια κοντά μας, σύμβολα ζωντανά των ιδανικών του ανθρώπου, παραδείγματα καθοριστικά στον αγώνα του για την απόδραση από τον ίδιο του τον εαυτό, τον ταπεινό, τον περιορισμένο, τον χωμάτινο. «Χριστός Ανέστη» για μία ακόμη χρονιά στην δοκιμαζόμενη πολλαπλά χώρα μας, που τόσο χρειάζεται αυτή την Ανάσταση. Την Ανάσταση της ελπίδας για ένα αύριο πιο ανθρώπινο, πιο ειρηνικό, πιο δημιουργικό, πιο ελεύθερο. Της ελπίδας που ξεπηδά από τον αγώνα Του, για την κάθαρση του οίκου του Θεού από αυτούς που τον μετέτρεψαν σε οίκο εμπορίου. Της ελπίδας που προσφέρεται, μ' αυτή Του την συμβολική πράξη, σ' όλους τους νέους που ψάχνουν για νόημα στη ζωή. Της ελπίδας ότι υπάρχουν ακόμη πράγματα που ούτε πουλιούνται ούτε αγοράζονται. Αλλά κατακτιούνται με αγώνες σκληρούς και δύσκολους, εξωτερικούς και εσωτερικούς, αγώνες σιωπηρούς και επίμονους, που σαν ενσυνείδητο στόχο τους έχουν αυτό που τόσο επιθυμεί ο άνθρωπος της ψυχρής τεχνολογικής εποχής μας, και που δεν είναι τίποτε άλλο από τον εξανθρωπισμό του.
Καθηγητής Χρίστος Γούδης Πρόέδρος Ινστιτούτου
(ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΔΕΝ ΚΕΛΑΗΔΟΥΝ ΕΔΩ)
Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο Φίοντορ Ντοστογιέφκι Συμβολή για την έξοδο από την (ψυχολογική) κρίση που περνάμε αποτελεί ένα χρονογράφημα του διακεκριμένου βραζιλιάνου στοχαστή Ρομπέρτο Ντρουμμόντ, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Φύλλο του Σάο Πάολο» στις 17 Αυγούστου του 1983. Σας το παραθέτω, σε δική μου μετάφραση, με την πεποίθηση ότι αξίζει να διαβαστεί από τους Έλληνες, λόγω και των πολλών κοινών σημείων της ιδιοσυγκρασίας τους με αυτήν των Βραζιλιάνων. *** «Λοιπόν, όπου κι αν πάω, εδώ κι εκεί, με ρωτάνε που πήγαν τα πουλιά, το κολμπρί, η σαμπιά, ο φλώρος, ο κορυδαλλός, τα καναρίνια με τα κεφάλια τους το χρώμα της αυγής, κι ακόμα-ακόμα, που πήγαν και οι γυναίκες-πουλιά που γέμιζαν τις σελίδες των χρονικογράφων σε άλλους καιρούς. Αχ, τι συνέβη λοιπόν με το τραγούδι του κορυδαλλού; Και τι συνέβη με το κόκκινο άλογο στο δρόμο Ρίο-Πετρόπολις; Και με την ερωμένη, μείγμα μπαλαρίνας και μούσας, τι έγινε και μ`αυτήν; Θα μπορούσα να απαντήσω: - Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τα κατάπιε. Ή: - Ο πληθωρισμός τα κατασπάραξε. Αλλά δεν θέλω να κατηγορηθώ για κακή διάθεση - ιδίως γιατί είμαι ευαίσθητος σε αυτήν την κατηγορία που μου προσάπτουν: - Εσείς, οι σημερινοί χρονικογράφοι, χάσατε το λυρισμό σας, ανταλλάσετε τον κορυδαλλό με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Νοιώθοντας έτσι, σκέφτηκα ν`αποκτήσω ένα καναρίνι με κεφάλι ρόδινο όπως η αυγή. Αγόρασα ένα, πληρώνοντας μια περιουσία, και το κρέμασα στο παράθυρό μου που βλέπει στο δρόμο. Αλλά αμέσως άρχισαν οι ταλαιπωρίες μου, γιατί, και ενώ αυτό δεν είχε αρχίσει ακόμη καλά-καλά να κελαηδάει, μια διαδήλωση οικολόγων, μεταξύ των οποίων αναγνώρισα και την εντεκάχρονη κόρη μου, σταμάτησε κάτω από το παράθυρό μου, κραυγάζοντας «λευτεριά στα πουλιά». Προσπάθησα να τους εξηγήσω πως είμαι ένας χρονικογράφος και χρειαζόμουνα εκείνο το πουλάκι, για ν`ανοίξει τα φτερά του και το τραγούδι του πάνω από αυτά που γράφω. Όμως, εκεί κάτω οι κραυγές συντονίστηκαν εν χορώ: «Άστο, άστο, άστο!». Κι εγώ άνοιξα την πόρτα του κλουβιού και το καναρίνι μου με το κεφάλι χρώματος του διαβατηρίου του Μαγιακόφσκι πέταξε πάνω από τις επευφημίες και τις ζητωκραυγές. Σκέφτηκα πως δεν έπρεπε να τα βάλλω κάτω. Και την ίδια μέρα της άτυχης περιπέτειάς μου με τους οικολόγους, αναζήτησα τον ιδιοκτήτη ενός μπαρ ο οποίος είχε μια σαμπιά που το τραγούδι της συναγωνιζότανε με τους Τζάγκερ. Τσίκο, Σιμόνε, Καετάνο, Μίλτον, Γκονζαγκίνια, Γκαλ, και Ρομπέρτο Κάρλος, στις γειτονιές. - Τραγουδάει η σαμπιά; - τον ρώτησα . - Δεν έμαθες τι συνέβη με την φτωχούλα - μου είπε, πολύ συγκινημένος, ο τέως ιδιοκτήτης της. - Εκείνα τα άκαρδα αλητόπαιδα την έκαναν σουβλάκι την καημενούλα. Μπροστά σ`όλα αυτά, σκέφτηκα πως καλύτερα θα ήτανε να προσπαθούσα να εντοπίσω καμιά γυναίκα-πουλάκι. Ρώτησα στις γωνιές, στα μπαρ, στις πλατείες, στις μπουάτ, και μου`πανε πως στο Μπέλο Οριζόντε υπήρχε μια κοπέλα με κοκκινωπά μαλλιά, μάτια χρώματος «μη με λησμόνει» και περπατησιά μπαλαρίνας, και που, μ`ένα απλό χαμόγελο, θα ξαναζωντάνευε την φιέστα στη Βραζιλία. - Όταν αυτή χαμογελάει - μου εξηγούσανε - εσύ ξεχνάς τον πληθωρισμό, το κόστος της ζωής, ξεχνάς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κι όλα, κι η Βραζιλία μεταμορφώνεται σε όμορφη χώρα.. Καλά λοιπόν, για να σας πω τα καλά νέα, έπιασα μια στρατηγική γωνιά για να την περιμένω. Και να την που εμφανίζεται η κοπέλα-πουλί, όμορφη, ξανθιά, αρωματισμένη, και μόλις που χαμογέλασε, η Βραζιλία ξέφυγε απ`το χείλος της αβύσσου. Ήδη με το δεύτερο χαμόγελό της, όλα πήρανε πάνω τους πρόσκαιρη αύρα. Ο Δρ. Ντελφίμ (στμ: βραζιλιάνος οικονομολόγος και αμφιλεγόμενος Υπουργός Οικονομικών της Βραζιλίας την περίοδο 1967-1974) απέκτησε έναν πρόσκαιρο αέρα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έγινε παροδικό και παροδικά γίνανε ο πληθωρισμός, η απελπισία, η αβεβαιότητα, ο φόβος, το εξωτερικό δημόσιο χρέος κ.τ.λ. Αχ, κι η Βραζιλία έγινε πάλι δυνατότητα. Έτσι λοιπόν, σκέφτηκα πως σ`εκείνη την κοπέλα από την Μίνας Ζεράϊς, την μινέϊρα, βρίσκονταν η ελπίδα της Βραζιλίας. Και έκρινα πως ήταν καλή ιδέα να στείλω αυτό το δώρο στον δρώντα πρόεδρο της Δημοκρατίας Αουρελιάνο Τσάβες, για να επιλύσει τις αγωνίες της Πατρίδας: Εξοχότατε! Δημιουργείστε επειγόντως ένα εθνικό δίκτυο τηλεόρασης και βάλτε να χαμογελάσει, για τους Βραζιλιάνους από το Οϊαπόκε έως το Τσουί (στμ: από το ακρότατο σημείο του Βορρά έως το ακρότατο σημείο του Νότου) μια κοπέλα μινέϊρα, με κοκκινωπά μαλλιά και μάτια χρώματος «μη με λησμόνει», όπως στα χρονογραφήματα του παλιού καιρού, γιατί μόλις χαμογελάσει, η Βραζιλία θ`αρχίσει να χορεύει και να τραγουδάει, και θα δημιουργήσει σε όλους μας την αίσθηση ότι είμαστε αθεράπευτα και απόλυτα ευτυχισμένοι, όπως ονειρεύονταν οι χρονικογράφοι που ήταν αδέλφια των σαμπιάς, των κολιμπρίς και των καναρινιών». Χρίστος Γούδης
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ εξαιρετική εκδήλωση «Ίων Δραγούμης» στη Θεσσαλονίκη Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε η μεγάλη εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη του Ινστιτούτου «Ίων Δραγούμης» την 1η Μαρτίου 2010 με θέμα: «Η Μακεδονία των Αγώνων: Από τον Αλέξανδρο το Μέγα στον Παύλο Μελά». Στην κατάμεστη αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, σε ατμόσφαιρα συγκινησιακά φορτισμένη και με μουσικό υπόβαθρο τα ελληνικά τραγούδια της Μακεδονίας παιγμένα σε πιάνο, παρουσιάστηκε το καινούργιο βιβλίο του Καθηγητή Χρίστου Γούδη : «Η Αλήθεια για τον Μακεδονικό Αγώνα 1904-1908». Κεντρικοί ομιλητές ήταν ο γνωστός συγγραφέας και Θεσσαλονικιός εκδότης Παντελής Γιαννουλάκης, ο Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης Γιάννης Κουριαννίδης και ο Καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κώστας Χρήστου. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης προβλήθηκε κινηματογραφικό υλικό σχετικό με τον Αλέξανδρο το Μέγα, με μουσική επένδυση Βαγγέλη Παπαθανασίου, και διαβάστηκε ποίημα του Χρίστου Γούδη για τον Αλέξανδρο με τίτλο: «Παιδός η βασιλεία». Τον συντονισμό είχε ο δημοσιογράφoς - συγγραφέας Βαγγέλης Παπαδόπουλος ενώ χαιρετισμούς απηύθυναν η εκπαιδευτικός Τάνια Κυριακίδη, ο νομικός Αλέξανδρος - Δημήτριος Μιχάκης και ο εκπρόσωπος του Ινστιτούτου στη Θεσσαλονίκη, φιλόλογος - συγγραφέας Αλέξανδρος Μήτσιου. Η εκδήλωση έκλεισε με τον εθνικό μας ύμνο, που τραγουδήθηκε με ιδιαίτερο εθνικό παλμό από το πολυπληθές κοινό, συνοδεία πιάνου.
Φωτογραφίες από την εκδήλωση: «Η Μακεδονία των Αγώνων: Από τον Αλέξανδρο το Μέγα στον Παύλο Μελά».
Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου αποτελεί ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της ελληνικής δημοσιογραφίας, και είναι γνωστός σε μένα τόσο από τα πατριωτικά του κείμενα όσο και από τις συνεντεύξεις του με διακεκριμένες προσωπικότητες του πατριωτικού χώρου. Είναι ο άνθρωπος που με τον παλμό και τον ενθουσιασμό της νειότης μάχεται στο χώρο του πνεύματος και της δράσης για μια καλύτερη Ελλάδα. Είναι εκείνος ο νέος που κάνει πράξη την παρακαταθήκη του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού: «Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα για να αισθανθείς κάθε είδους μεγαλείο». Έγκλειστος σήμερα στις φυλακές, δεν πτοείται ούτε από τους αποδομητές της ελληνικότητάς μας, ούτε από τους υπηρέτες ενός ηθικά ετοιμόρροπου κατεστημένου. Γιατί, για να θυμηθούμε και τον ποιητή του «Αήττητου»: Κύριος είναι της δικής του μοίρας, ο τιμονιέρης της δικής του της ψυχής. Καθηγητής Χρίστος Γούδης Πρόέδρος Ινστιτούτου
Με την μόλις κυκλοφορήσασα απόφαση του Υπουργού Οικονομικών (Αθήνα, 25 Ιανουαρίου 2010, αριθ. πρωτ. 2/4431) αναγγέλλεται η περικοπή κατά 10% των πιστώσεων για όλους τους φορείς του δημοσίου, με εξαίρεση (έλα «γυνή» στον τόπο σου!) των πιστώσεων
Χωρίς αμφιβολία, η απόφαση αποτελεί συνταγή πρώτης τάξεως για λαϊκή εξέγερση κατά της «κυνοβουλευτικής» αυτής δημοκρατίας, με άγνωστες συνέπειες για την τύχη της χώρας μας. Μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι. Γιατί πως αλλοιώς θα μπορούσε να ερμηνεύσει κανείς μια τέτοια ανάλγητή, προκλητική, και αδιάντροπη πράξη εξαιρέσεων σε βάρος του ελληνικού λαού; Καθηγητής Χρίστος Γούδης Πρόέδρος Ινστιτούτου
ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ
Μπορείτε να εκτυπώσετε τη φόρμα και να την αποστείλετε στο Τηλεομοιότυπο (Fax): 210 - 33 157 14
ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ Δήλωση του Προέδρου Τα πρόσφατα γεγονότα στην Πανόρμου, με συρράξεις μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών-εποίκων, καταδεικνύουν την αναγκαιότητα ενός Δημοψηφίσματος για το θέμα της παροχής ή μη της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλογενείς. Η φίμωση της ελεύθερης και δημοκρατικής αυτής έκφρασης του ελληνικού λαού, για ένα τόσο λεπτό και ευαίσθητο θέμα, θα αυξήσει τις εντάσεις και θα ενσπείρει το μίσος σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει προβλήματα βιολογικής επιβίωσης και ψυχικής ευστάθειας. Είναι στιγμή που ο καθένας μας θα πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες του, αλλά και τις υποχρεώσεις του, έναντι της πατρίδος μας.
ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΙΑ ΣΟΥ
Κοπή βασιλόπιτας 2010 Στο Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών μελετών «Ίων Δραγούμης» την Τρίτη 19 Ιανουαρίου και ώρα 21.00 μ.μ., παρουσία του προέδρου, βουλευτών και πολιτευτών του ΛΑ.Ο.Σ. καθώς και πολυάριθμων φίλων του Ινστιτούτου, πραγματοποιήθηκε η κοπή της βασιλόπιτας του 2010.
Ομιλία του Προέδρου του Ινστιτούτου "ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ" κ. Χρ. Γούδη, κατά την κοπή της Βασιλόπιτας
ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ Το Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης» συμπληρώνει, αυτές τις μέρες, δύο χρόνια ενεργού παρουσίας και παρεμβατικής δράσης στην ευρύτερη πολιτική και κοινωνική ζωή της πατρίδας μας. Με άξονες αναφοράς την αναγκαιότητα διατήρησης της εθνικής μας υπόστασης και την πεποίθηση του αδιαπραγμάτευτου της ελληνικότητάς μας, κινήθηκε στα πλαίσια των αρχών του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, από τον οποίο στηρίζεται καθ΄όλη αυτή την περίοδο, και τον οποίο προβάλλει μέσα από τις ιδεολογικές του δράσεις. Όπως είναι γνωστό, το Ινστιτούτο μας πρόσφατα, μετά από πρόταση του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ Γιώργου Καρατζαφέρη, είναι αποδέκτης της ελεύθερης έκφρασης του ελληνικού λαού, ο οποίος στην συντριπτική του πλειοψηφία, ζητά σήμερα να ερωτηθεί, μέσα από την διαδικασία του δημοψηφίσματος, για το εάν επιθυμεί να παραμείνει ελληνικός ή να απεμπολήσει το δικαίωμα της ιδιοπροσωπείας του, αποδεχόμενος αδιαμαρτύρητα την εθνική, κοινωνική, και φυλετική του αλλοίωση, την οποία ορισμένοι κύκλοι εξουσίας εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας, προσπαθούν να του επιβάλουν χωρίς να τον ρωτήσουν. Ήδη αθρόες καταφθάνουν στο Ινστιτούτο μας οι υπογραφές πολιτών που ζητούν δημοψήφισμα, για να εκφραστούν επίσημα και νομότυπα, όπως έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση έναντι των εαυτών των, των παιδιών τους, και των κελευσμάτων των ηρωικών νεκρών μας, που διαχρονικά έχυσαν το αίμα τους για να μας παραδώσουν αυτήν την χώρα, στης οποίας τις φλέβες κυλά αίμα ελληνικό. Αυτές τις φλέβες δεν είναι εύκολο να αποκόψουν όσοι απεργάζονται την μετάλλαξη και συρρίκνωση του ελληνικού έθνους. Αν έχουν τάσεις αυτοκτονίας, ας αποκόψουν τις δικές τους φλέβες. Διότι εμείς οι Έλληνες, δεν πρόκειται να υποκύψουμε στην επιχειρούμενη παραχάραξη της ελληνικής μας ταυτότητας. Γιατί δεν ζούμε στο Πασοκιστάν του "εδώ και τώρα", αλλά στην Ελλάδα του "νυν και αεί". Και η ιστορία μας επιτάσσει αγώνες υπέρ βωμών και εστιών, υπέρ πίστεως και πατρίδος. Αυτές τις επιταγές είμαστε αποφασισμένοι να ακολουθήσουμε και, δίκην λαϊκού και ορθόδοξου ανεμοστρόβιλου - καθότι φωνή ΛΑΟΥ οργή ΘΕΟΥ - θα σαρώσουμε τους καραγκιόζηδες και τους καραγκιοζοπαίχτες, που παίζουν «εν ου παικτοίς». Γιατί, για να θυμηθούμε και τους στίχους του Γιώργου Σεφέρη: .η μοίρα μας πάντα νικά, Ας τους φυσήξουμε λοιπόν δυνατά, για να σβήσουν μια και καλά, και να πεταχτούν εκεί που τους αξίζει, στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας ενός τόπου που, όταν έρθει η στιγμή της αλήθειας, δεν χαρίζεται στους προσκυνημένους, σε όλους αυτούς που λόγω της αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι τους πιστεύουν ότι θα επιβιώσουν υποκύπτοντας στις επιταγές των βαρβάρων. Κανείς τους δεν θα ξεφύγει από την λαϊκή ετυμηγορία. Γιατί είμαστε αποφασισμένοι τον δρόμο των πεπρωμένων του ελληνικού έθνους ή να τον βρούμε ή να τον ανοίξουμε μόνοι μας. Και ο δρόμος αυτός είναι ο δρόμος της μεγάλης επιστροφής στην εθνική μας ανάταση, ο δύσκολος δρόμος του αγώνα της απελευθέρωσής μας από εξαρτήσεις, δεσμεύσεις και υποταγές. Αυτού του συνεχούς αγώνα που επαγγέλλεται η ποιητική αλληγορία του Κώστα Καρυωτάκη, καθώς απευθυνόταν νοητικά σε αυτόν που αρνήθηκε να παραδώσει την πρωτεύουσα Πόλη μας, στους αλλογενείς και βέβηλους ασιανούς: Μαρμαρωμένε βασιλιά Έλληνες γρηγορείτε.Και μην ξεχνάτε ποτέ, πως στις ψυχές όλων μας είναι βαθειά χαραγμένη, στην κυτταρική μας μνήμη, η αίσθηση ότι η εμβληματική πρωτεύουσα του γένους είναι, και θα είναι, η Κωνσταντινούπολη. Και σημάνετε συναγερμό, λαϊκό, εθνικό, και ορθόδοξο. Κρατείστε ψηλά μέσα στην καρδιά σας, ως υπέρτατο πολιτισμικό σύμβολο, την φοινικίδα του βυζαντινού πλώϊμου, αναπεπταμένη με τον δικέφαλο αετό, γιατί τα σύμβολα είναι ιδέες. Και σύμφωνα με τον πατέρα της οικουμενικότητας της ελληνικής φιλοσοφίας, τον λακωνίζοντα και λακωνικό Πλάτωνα, οι ιδέες κυβερνούν τον κόσμο, την ζωή, και τις τύχες μας.
Αυτές μας εμπνέουν. Αυτές μας ενθαρρύνουν.
Και γι`αυτές αγωνιστήκαμε, αγωνιζόμαστε και θα αγωνιστούμε. Σε τελευταία ανάλυση, να ζεις σημαίνει να αντιστέκεσαι!
|
||||||||||||
.jpg)
.jpg)
