ΑΡΧΙΚΗ |
***************************************************************************
********************************************************************************
ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ (2008
- 2011) υπό την προεδρία του Καθηγητή
Χρίστου Γούδη Εκδηλώσεις:
Ομιλητές στις ανωτέρω εκδηλώσεις πέραν του Προέδρου (Χρίστου Γούδη) ήταν αντιστοίχως (κατ`αλφαβητική σειρά) οι ακόλουθοι:
Εκδόσεις βιβλίων :
Τηλεοπτική εκπομπή (εβδομαδιαία): "Όσοι Ζωντανοί" στο Τηλεάστυ, συνολικά εξήντα εκπομπές, κατά την περίοδο 2009-2010.
******************************************************************************************************
Η σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής ενός κόμματος γίνεται πάντοτε για να λέγονται, και πρέπει να λέγονται, θέματα που αφορούν εσωτερικές διεργασίες σε σχέση με την στρατηγική, την τακτική, την ιδεολογία και την δυναμική του, την πεμπτουσία δηλαδή της ύπαρξης ενός κόμματος. Μέσα στα πλαίσια αυτά θα σας εκθέσω εν συντομία, από την δική μου προσωπική σκοπιά, την πορεία, τα επιτεύγματα και τις προοπτικές του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για την πατρίδα μας. Όταν αμέσως μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 ο Πρόεδρος μάς εξέθεσε στην εβδομαδιαία σύσκεψή μας την σοβαρότητα της κρίσεως, πολύ πριν αυτή λάβει δημοσιότητα και συνειδητοποιηθεί από την ελληνική κοινωνία, η θέση μου ήταν ότι δεν θα έπρεπε να εμπλακούμε στα γρανάζια της επίλυσής της, η οποία, όποια κι αν ήταν, θα ήταν ιδιαιτέρως επώδυνη για τον ελληνικό λαό. Θεωρούσα ότι τα κόμματα εξουσίας, που σταδιακά επί 30 χρόνια βύθιζαν την χώρα στον ηθικό, πολιτιστικό, πολιτικό και οικονομικό βούρκο στον οποίο τώρα βρισκόμαστε, όφειλαν να πληρώσουν το πολιτικό (και όχι μόνο) κόστος της επίλυσης της κρίσεως, όφειλαν να κόψουν τον λαιμό τους και να επωμισθούν το βάρος της απόπλυσης των αμαρτημάτων τους. Ο δικός μας ρόλος θα έπρεπε να ήταν η ψυχολογική ομπρέλα και το πολιτικό καταφύγιο της οργής και αγανάκτησης που θα ξεσπούσε στον κόσμο μας, έτσι ώστε να αποφύγουμε την μετατόπισή του είτε προς τα αριστερά, είτε προς αδιέξοδα ακροδεξιά σχήματα. Ο Πρόεδρος έθεσε εξ αρχής το θέμα της πολιτικής μας ευθύνης έναντι της χώρας γενικότερα, και με την σαφώς μεγαλύτερη και βαθύτερη πολιτική πείρα που διέθετε και διαθέτει, κατέστησε σαφές ότι θα κινηθούμε επί της ουσίας του προβλήματος, παρά το όποιο πρόσκαιρο πολιτικό κόστος, για να καταδείξουμε και την θέληση, και την δύναμη, και την ικανότητα να δούμε τα προβλήματα μετωπικά, να πιάσουμε πρακτικά τον ταύρο από τα κέρατα, και μέσα από την διαδικασία αυτή να καταξιωθούμε ως κόμμα ευθύνης και τελικά κόμμα εξουσίας, που σε τελευταία ανάλυση αποτελεί και τον σκοπό ύπαρξης των κομμάτων. Τα πράγματα τον δικαίωσαν. Μέσα από μία ευέλικτη πολιτική πολύπλοκων και εναλλασσόμενων τακτικών κινήσεων κάθε φορά την κατάλληλη χρονική στιγμή, και παρά την λυσσαλέα κριτική από όλους αυτούς που αδυνατούσαν και αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις κινήσεις του, κατάφερε να διεμβολίσει ένα σύστημα εξουσίας το οποίο μας απεχθάνεται όπως ο διάβολος το λιβάνι και να καταστεί ο κατεξοχήν διαχειριστής, ο play maker, του πολιτικού παιχνιδιού, διατηρώντας αλώβητο τον στρατηγικό μας προσανατολισμό, αυτόν της επιβίωσης του ελληνικού έθνους, αυτής της άϋλης αλλά υπέρτατης υπερβατικής αξίας για την οποία έχυσαν το αίμα τους γενιές και γενιές Ελλήνων από αρχαιοτάτους χρόνους. Αυτό άλλωστε επισημαίνεται σε πρόσφατο πόνημα της Αριστεράς το οποίο προειδοποιεί τον δικό τους χώρο γαι την άκαμπτη και απαρέγκλιτη στρατηγική βάθους του «Λαός» η οποία διαλανθάνει της προσοχής πολλών, κάτω από την ταχύτητα της εναλλαγής των τακτικών κινήσεων του Προέδρου του. Αν θα επιχειρούσα να καταθέσω ένα ψυχογράφημα του Προέδρου, θα τον παρομοίαζα, όχι όπως ο ίδιος αρέσκεται με τον Οδυσσέα και τον Δούρειο Ίππο του τακτικισμού του, αλλά με έναν πολύ πιο κοντινό μας Οδυσσέα με παρόμοια χαρίσματα, ευελιξία και δυναμισμό, που γεννήθηκε στην περιοχή της Αταλάντης, στις Λειβανάτες, που τόσο αγαπά ο πρόεδρος του «Λαός», τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Και μην ξεχνάτε ότι όλοι οι Οδυσσείς της κάθε περιπέτειας δεν χαρακτηρίζονται μόνο από το πολύτροπο και το πολυμήχανο, αλλά και από το πολύπλαγκτο και το πολυδύναμο. Ζυμώνονται και σφυρηλατούνται μέσα από τα χτυπήματα που δέχονται στο πεδίο της μάχης, πάνω και κάτω από τη ζώνη, και επιβιώνουν ανταποδίδοντάς τα εις πολλαπλούν, όταν χρειαστεί. Ερχόμαστε στο σήμερα, χωρίς υπεκφυγές. Βοηθήσαμε όσο κανείς άλλος για την δημιουργία μιας προσωρινής διακυβέρνησης εθνικής συνεννόησης και επωμισθήκαμε το βάρος αυτής της προσπάθειας. Δώσαμε δείγματα επιτυχούς γραφής αναφορικά με την δυνατότητά μας να εμποδίσουμε καταστροφικούς και υπονομευτικούς για το έθνος λαθρονόμους για τους λαθρομετανάστες και τα τεμένη τους και διαχειρισθήκαμε με επιτυχία πρακτικά θέματα της καθημερινότητας μέσα από την εκπροσώπησή μας στην κυβέρνηση. Κατάπιαμε πολλά μπροστά στην αναγκαιότητα στήριξης μιας λύσης άθλιας αλλά μοναδικής ατυχώς, λόγω της ανικανότητας, αβελτηρίας, και ενδεχόμενης δολιότητας μιας πράσινης υπανάπτυξης που επέπεσε στην δύστυχη χώρα μας από το 1981 και μετά σαν παμφάγος ακρίδα. Μιας λύσης που παρέβλεπε και αγνοούσε θεαματικά το σημαντικότερο ίσως πρόβλημα που βρίσκεται πίσω από την κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας, πίσω από την αύξηση της εγκληματικότητας, πίσω από την πολιτισμική και εθνοφυλετική μας αλλοίωση, το πρόβλημα των αναρίθμητων λαθρομεταναστών που η Ευρώπη έχει εγκλωβίσει στην ανθρώπινη χωματερή που λέγεται Ελλάδα, αρνούμενη να επιμερισθεί το ποσοστό που της αναλογεί και αρνούμενη να βοηθήσει την χώρα μας για την επίλυσή του. Εκείνο που δεν μπορέσαμε, και δεν έπρεπε, να καταπιούμε, ήταν η έσχατη εθνική ταπείνωση την οποία επιδιώκουν οι ανάλγητοι και αναίσχυντοι διεθνείς τοκογλύφοι, οι επικαλυμμένοι με τον μανδύα των νεοβάρβαρων τευτονικών ταγμάτων και πορευόμενοι στα ίχνη των βημάτων της χήνας αρχικαγκελαρίου του γερμανικού Ράϊχ. Την έσχατη λέω, διότι πριν να φθάσουμε εδώ κατάπιαμε πολλά. Εξαντλήσαμε τα όριά μας. Αν τα υπερβαίναμε θα χάναμε πλέον όχι μόνο τον λαό μας αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Ένα πατριωτικό κίνημα που ζεί με την προοπτική ενός έθνους στηριγμένου στις μνήμες από τα ολοκαυτώματα των προγόνων του και βλέπει το μέλλον μέσα από τον ηρωϊσμό των μαχητών της ΕΟΚΑ («την Ελλάδα θέλωμεν και ας τρώγωμεν πέτρες», «ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής», και το «αν βγω, θα βγω πυροβολώντας») και την αίσθηση του καθήκοντος προς την πατρίδα των πεσόντων στα Ίμια, δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να δεχθεί τον εξευτελισμό της υπογραφής μιας δανειακής σύμβασης με τα δακτυλικά αποτυπώματά μας, όπως κάνουν σε κοινούς εγκληματίες. Ας βάλουν το δακτυλικό τους αποτύπωμα αυτοί που πραγματικά εγκλημάτισαν κατά του Ελληνικού Έθνους, για να εξιλεωθούν από τα αμαρτήματα αυτών των ιδίων ή των φυσικών και πολιτικών πατεράδων τους. Ο Ιωάννης Μεταξάς, σώφρων κυβερνήτης και πραγματικός «προβλεπτής», ήξερε ότι έπρεπε να εξαντλήσει τα όρια και να καταπιεί πολλά, προς χάριν της επιβίωσης τού και τότε πτωχευμένου έθνους μας. Κατάπιε την βύθιση της «Έλλης», απέκρυψε τα ευρήματα από τις ιταλικές τορπίλες και απέδωσε το γεγονός σε υποβρύχιο αγνώστου ταυτότητος. Αλλά οι γείτονες μας δεν αρκέστηκαν σε αυτό, ζητούσαν κι άλλα, κι άλλα. Κι έφθασε στο σημείο να πει στον ομοϊδεάτη του: «ΟΧΙ», αφού όμως προηγουμένως είχε προετοιμάσει την χώρα και τον λαό μας - πνευματικά, ψυχικά και υλικά - για την εναλλακτική λύση της μεγάλης σύγκρουσης. Την απαραίτητη εναλλακτική λύση έκτακτης ανάγκης, που οι διαβρωμένοι και μυωπικοί ταγοί μας δεν φρόντισαν να σχεδιάσουν για τις τωρινές περιστάσεις. Μια λύση αυτάρκειας μακράν της Εσπερίας και της άγριας Δύσης, η οποία, πέραν όλων των άλλων, συνεπάγεται και έναν δύσκολο γεωπολιτικό επαναπροσανατολισμό της χώρας μας, προς άμεση διασφάλιση της απαραίτητης ενεργειακής και επενδυτικής της υποστήριξης. Εδώ είμαστε σήμερα. Όσοι προτίθενται να προσκυνήσουν ας προσκυνήσουν. Ο καθένας με τις επιλογές του. Αν κάποιοι από αυτούς που συμπορεύονταν μέχρι χθες μαζί μας, βρεθούνε στην αντίπερα όχθη, εμείς, για όλο αυτό το διάστημα που αγωνίζονταν μαζί μας, όρθιοι, υπερήφανοι, ωραίοι σαν Έλληνες, τους ευχαριστούμε και έτσι θα τους θυμόμαστε. Δεν χρειάζεται ούτε να τους κακίζουμε, ούτε να αναφερθούμε ξανά σε αυτούς. Εμείς εκφράζουμε αυτό που βιωματικά είμαστε, την
πατριωτική φτωχολογιά και τον ανοδικό κοινωνικό δυναμισμό
της.Είμαστε λίγοι αλλά δυνατοί για να σπρώξουμε το
κάρο εκεί που θέλουμε. Έτσι έγινε και στη νεότερη ιστορία
μας, οι λίγοι έφτιαξαν την Ελλάδα και έμαθαν στους
πολλούς πώς να γίνουν Έλληνες. Ο αγώνας για την ζωή
του Έθνους συνεχίζεται. Τον δρόμο ή θα τον βρούμε ή
θα τον ανοίξουμε μόνοι μας. Εμείς είμαστε Σπαρτιάτες.
Και όσοι εκ των βαρβάρων μάς ζητούν «γήν και ύδωρ»,
πιστοί «τοις κείνων ρήμασι» θα τους ρίξουμε στα πηγάδια
για να πιούν νερό και να φάνε χώμα. Εμείς του Λαϊκού
Ορθόδοξου Συναγερμού δεν προσκυνούμε. *************************************************************************************************** ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΩΝΥΜΟΥΣ ΕΥΡΩΚΡΑΤΕΣ ΕΤΑΙΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΔΑ ΕΤΑΙΡΑ ΜΑΣ
Συν-εταίροι και εταίρα μας, Το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου που αναδύεται σταδιακά μέσα από τους οικονομικούς οχετούς της παγκοσμιοποίησης, υπό την μορφή μιας παραπαίουσας Ευρώπης. Σύντομα ή αργά, τα κράτη (και οι λαοί) της Ευρώπης, στιγματισμένα ως υπερχρεωμένα από μία σπείρα διεθνών τοκογλύφων, θα βρεθούν μπροστά στο δίλημμα: εξανδραποδισμός ή επανάσταση, χρήμα ή αίμα, υποταγή στις επιταγές των ληστών του χρήματος ή εξόντωση των ληστών. Όλα τα άλλα είναι λύσεις προσωρινές που αναβάλλουν για λίγο την ώρα της αλήθειας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, rebus sic standibus (εάν τα πράγματα πορευθούν όπως πορεύονται), το δικό μας ελληνικό πρόβλημα μπορεί να αποδειχθεί έλασσον μπροστά στην επικείμενη κατάρρευση των δικών σας γιγαντιαίων δομών μεγάλης κλίμακος. Γιατί το δικό μας σπίτι, λόγω ακριβώς του μικρού του μεγέθους, αλλά και της σεισμικότητας τού τόπου μας, μπορεί να το ξαναχτίσουμε «πετραδάκι-πετραδάκι», όπως το έχουμε κάνει πολλές φορές στην μακραίωνα ιστορία μας. Το δικό σας, που είναι τωρινό και μεγάλο σε μέγεθος, ισχύ και θράσος, όταν καταρρεύσει, θα καταρρεύσει με μεγάλο πάταγο και δεν θα μείνει στην θέση του παρά ένας πελώριος σωρός ευρωερειπίων, που θα καταπλακώσουν και την επιδεικνυόμενη ανερμάτιστη και ανιστόρητη αλαζονεία σας έναντι του λαού μας. Εμείς έχουμε γαλουχηθεί μέσα από τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας με το «πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ούκ ελαττωθήσονται». Γι' αυτό κι εμείς, με Ευρώπη ή χωρίς Ευρώπη, μαζί σας ή μόνοι μας, θα βρούμε τον δρόμο μας, ή, αν χρειασθεί, θα τον ξαναφτιάξουμε από την αρχή. Θα ελληνοποιήσουμε και πάλι την Ελλάδα. Μέσα από την ανάταξη των δυνάμεών μας, με την στροφή μας στην ελληνόφρονα παιδεία και την χριστιανική ευσέβεια, στην καλλιέργεια της ιερής μας γης, στην αξιοποίηση της ναυτοσύνης μας και του φυσικού μας πλούτου, στην διαχρονική «κατ' εμπορίαν και θεωρίαν» δραστηριότητα των Ελλήνων της Ελλάδας και της Διασποράς, στην πρωτογενή και πηγαία πνευματική και πολιτιστική μας παραγωγή και στο φρόνημα του «αμύνεσθαι περί πάτρης». Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, πιστός στο όμαιμο, το ομόγλωσσο και ομόθρησκο των Ελλήνων, συνέβαλε στο ομόδοξο και ομότροπο της αντιμετώπισης της παρούσας κρίσης. Απετέλεσε, κατά γενική ομολογία, τον συγκολλητικό παράγοντα στην συγκρότηση μιας μεταβατικής κυβέρνησης εθνικής ανάγκης, η οποία θα έχει την ευθύνη του επιτυχούς διάπλου της χώρας ανάμεσα από τις συμπληγάδες μιας άμεσα επαπειλούμενης πτώχευσης. Με αίσθημα δικαίου, κοινωνική ευαισθησία, και σεβασμό στους νεκρούς που μάς παρέδωσαν αυτήν την πατρίδα, και στους αγέννητους στους οποίους οφείλουμε να την παραδώσουμε όρθια, αξιοπρεπή και υπερήφανη, όπως την κληρονομήσαμε από τους δικούς μας γονείς. Διαφορετικά, ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, αντί του συγκολλητικού παράγοντος που είναι σήμερα, θα επωμισθεί τον ρόλο του πυροκροτητή των εξελίξεων, πιστός στην ιστορική του αποστολή για την διάσωση, ανάταξη και κάθαρση του δικού μας Έθνους. Και να είστε σίγουροι ότι το παράδειγμά μας θα βρει μιμητές και στις δικές σας χώρες. Η απειλή μιας απρόσμενης Άνοιξης είναι πάντα «επί θύραις».
*************************************************************************************************** ΤΟ "ΝΑΙ" ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟ "ΟΧΙ" ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ
Σύμφωνα με την σοφή αραβική παροιμία, τον σκύλο που έχει λεφτά προσφωνούν με το: «εξοχότατε κύριε σκύλε». Με την ίδια συλλογιστική αναφερόμαστε στην εξοχότατη κυρία γερμανική αγελάδα και τον εξοχότατο κύριο Γάλλο βάτραχο, που χαριεντίζονταν μουγκανίζοντας και κοάζοντας, καθώς επέδιδαν το «τελεσίγραφο της επαιτείας μας» στον περίτρομο Έλληνα πρωθυπουργό. Οι Ευρωπαίοι έμποροι ναρκωτικών που έθισαν την ελληνική κοινωνία με το φθοροποιό και ψυχοφθόρο, ζεστό, άφθονο και φθηνό χρήμα τους, ανάγκασαν τους μικροαστούς ηγήτορες των παρατάξεων που έφεραν τη χώρα μας στη σημερινή της κατάντια, να σκύψουν το κεφάλι τους μπροστά στις τοκογλυφικές τους απαιτήσεις. Παράλληλα, στο χάρτινο κουτί της ελληνικής πολιτικής σκηνής, οι μαριονέτες της Ζήμενς προσπαθούν να κρατήσουν τους ρόλους τους, καθώς γηραλέοι πρόεδροι και άκαπνοι στρατηγοί και ναύαρχοι του γλυκού νερού εγκαταλείπουν εν πανικώ την εξέδρα της παρελάσεως για να καρατομηθούν στη συνέχεια από τον κάθε Λιγνίτη, Ανθρακίτη, Βωξίτη και Μπεγλίτη. Ευτυχώς, την παράσταση έσωσαν οι ευέλπιδες, αρνούμενοι να εξευτελιστούν. Παρήλασαν με εφ' όπλου λόγχη, καταχειροκροτούμενοι, με αναφορές στην Μακεδονία και την Κύπρο. Ο Παύλος Μελάς και ο Γρηγόρης Αυξεντίου έχουν άξιους συνεχιστές. Το μέλλον τούς ανήκει, γιατί είναι το μέλλον μιας υπερήφανης Ελλάδας. Αυτής της Ελλάδας που όλοι μας θέλωμεν και ας τρώγωμεν πέτρες.
ΑΥΤΗ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ
Το πρόβλημα της γνώσης, και της ζωής γενικότερα, είναι ο δρόμος, η πορεία, και τελικά η διάβαση στην αντίπερα όχθη, το «κλίκ» της ωρίμανσης, το «σημείο καμπής» που σηματοδοτεί το πέρασμα από την στενή πύλη της βαθύτερης κριτικής κατανόησης, που οδηγεί σε νέα επιτεύγματα, που νοηματοδοτεί μια νέα ζωή. Το Πανεπιστήμιο, ενσαρκωμένο από τον δάσκαλο-ερευνητή, αποτελεί την γέφυρα, τον καταλύτη, τον οδοδείκτη, τον κυματοδηγό, τον ενεργειακό διεγέρτη που θα σας κάνει να ακτινοβολήσετε την δέσμη του μορφοποιημένου φωτός που βρίσκεται διάχυτο μέσα σας. Δεν έχει σημασία αν η γέφυρα έιναι ξύλινη, μεταλλική, κρεμαστή, ή ακόμα υποθαλάσσια σήραγγα. Αρκεί να είναι σταθερή, στέρεα, για να επιτρέψει την απρόσκωπτη διάβασή της. Όμως η πορεία καθεαυτή, η περπατησιά, ο ρυθμός του βηματισμού, είναι προσωπική υπόθεση του κάθε οδοιπόρου της γνώσης και της ζωής. Ο καθένας θα πρέπει να την διαβεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις, την δική του ευελιξία, τις δικές του προσπάθειες, τον δικό του ιδρώτα, την δική του έμπνευση. Ο αναζητητής της γνώσης, που καλείται να διαμορφώσει τελικά τον στόχο και σκοπό, την εντελέχεια δηλαδή, της ζωής του, όταν συναντήσει τον δικό του Ρουβίκωνα ή τον δικό του Γρανικό, θα πρέπει να τον διαβεί, και όχι να σταθεί στην όχθη του για να ψαρέψει στα (θολά) νερά του. Η φαινομενική ασυνέχεια, η ρωγμή, το ρήγμα, θα πρέπει να υπερπηδηθεί. Και τότε «το χάσμα π' άνοιξ' ο σεισμός θε να γιομίσει μ' άνθη». Γιατί, αν κάτι μας δίδαξε ο Αλέξανδρος, δεν είναι η κατάκτηση αυτή καθεαυτή, αλλά η αποφασιστικότητα για την κατάκτηση που για τους πολλούς θεωρείται αδύνατη. Αν κάτι μας δίδαξε, είναι η υπερβατικότητα μπροστά σε αυτό που η κατεστημένη αντίληψη των πραγμάτων θεωρεί ανυπέρβλητο εμπόδιο και άλυτο Γόρδιο δεσμό. Το συμπύκνωσε στην απάντηση που έδωσε στους στρατηγούς του όταν, ατενίζοντας τον Γρανικό ποταμό που για εκείνους ήταν «ού διαβατός», όρμησε έφιππος στα νερά του με προτεταμμένο το ξίφος του, λέγοντας: «διαβατέος». Και το έκανε πράξη, ξανά και ξανά και ξανά, πολύτροπος, πολύπλαγκτος, αλλά και πολυμήχανος μπροστά στον Γόρδιο δεσμό που συνάντησε όταν, αντί να ακολουθήσει τις χρονοβόρες και σοφιστικές διαδικασίες που χρειάζονταν για να λυθεί, ύψωσε το σπαθί του και τον έκοψε διαμιάς. «Ο καθείς και τα όπλα του έχει» λέγει ο ποιητής, αρκεί να ξέρει να τα χρησιμοποιήσει σωστά, κατά περίπτωση. Όχι μόνο για την κατάκτηση της γνώσης, αλλά και της ίδιας της ζωής. Διαβείτε τον Ρουβίκωνα και κόψτε τον Γόρδιο δεσμό. Τίποτε δεν πρέπει να σταματήσει το πέρασμά σας στην ζωή. Υπάρχουν γέφυρες και έχετε ξίφη. Αρκεί να τα ανακαλύψετε και να τα αξιοποιήσετε σωστά. Αυτή η διαδρομή δεν έχει τέλος. Γιατί αυτή είναι η ζωή.
Χρίστος Γούδης
Ευρωπαϊκή Εθνική Ένωση Το χάσμα π' άνοιξ' ο σεισμός Διονύσιος Σολωμός Η Ευρώπη ως ενιαίο έθνος, ως μία συλλογική κυρίαρχη βούληση, αναδυόμενη από ένα χωνευτήρι λαών (ήδη εχόντων κοινή πολιτισμική παράδοση, ελληνο-ρωμαϊκό φιλοσοφικό και δικαιϊκό υπόβαθρο, κοινή χριστιανική ηθική και συγκεκριμένη επιστημονική και μεταφυσική θεώρηση της ζωής) θα πρέπει να αποτελεί τον στόχο, τον σκοπό και την καταληκτική επιδίωξη όλων εκείνων που πιστεύουν στην μελλοντική ύπαρξή της. Η Ευρώπη ως αυτοπροσδιοριζόμενος χώρος συμβίωσης μιας ευρείας κοινότητας ανθρώπων, που οι επιμέρους πολιτισμικές διαφορές τους δεν καταλύουν την αίσθηση της ψυχικής, κοινωνικής και πνευματικής τους συνάφειας, είναι η Ευρώπη των ορίων, όχι μόνο των γεωγραφικών, ηθικών και θρησκευτικών, αλλά και των ορίων της αντοχής και ανοχής της απέναντι στην ασύμβατη ετερότητα του κάθε αμοραλιστή χρηματάρπαγα και φονταμενταλιστή φανατικού, που απειλούν την επιδιωκόμενη συνεκτικότητά της. Η βαθύτατη σημερινή κρίση ταυτότητας της Ευρώπης που προκαλείται από τον διαστροφικό ακτιβισμό αυτών των αλλότριων με το πνεύμα της κακοποιών στοιχείων, θα πρέπει μοιραία να την οδηγήσει σε αναζήτηση διεξόδου, μέσα από τα ιστορικά προηγούμενα που διαμόρφωσαν σταδιακά την διακριτή συλλογική φυσιογνωμία της. Όταν για παράδειγμα το μεσαιωνικό κράτος της Γαλλίας βρέθηκε παγιδευμένο στο τοκογλυφικό πολυπολιτισμικό δίκτυο των παραστρατημένων από την αρχική τους αποστολή αιρετικών και ισλαμιζόντων Ναϊτών, το κράτος της Γαλλίας εξόντωσε τους Ναΐτες, υϊοθετώντας την αρχή τού «ληστέψτε τους ληστές». Σήμερα, η καθοριστική λύση για την ανάδυση μιας Ευρωπαϊκής Εθνικής Ένωσης, χωρίς κρατικά χρέη (που προκλήθηκαν από την τοκογλυφία των ολίγων) και με προοπτικές μιας αρμονικής υλικής και πνευματικής ανάπτυξης, περνά από την επανάκτηση του «βρώμικου» διαρπαγέντος χρήματος, του κρυμμένου, για παράδειγμα, στα χιονισμένα σεντούκια των νεο-Ναϊτών της Ελβετίας (θυμηθείτε το ναϊτικό έμβλημα στην σημαία της και αναλογισθείτε τον παραλογισμό και την ηθική ανωμαλία που συνιστά η ύπαρξη ενός τέτοιου παραοικονομικού καταφυγίου στην καρδιά της Ευρώπης), παράλληλα με την κάθαρση του Ναού της Ευρώπης από τα περιπλανώμενα και λαθροβιούντα πολιτισμικά παράσιτα, που παρανόμως παρεισφρύουν μαζικά, και πολλαπλασιάζονται δίκην μικροβίων, προκαλώντας τις μολυσματικές κοινωνικές νόσους που διαβρώνουν το σώμα, το αίμα και το πνεύμα της. Η Ευρώπη δεν οφείλει το οτιδήποτε σε οιονδήποτε γαμψό τοκογλύφο ή λαθραίο και παράνομο ημισεληνιακό μετανάστη. Όλοι αυτοί, εφόσον δεν μπορούν να προσαρμοστούν στην ευρωπαϊκή ηθική και κουλτούρα, οφείλουν να εγκαταλείψουν την επικράτειά της. Εκόντες ή άκοντες, μικράν ιστορική σημασία έχει. Οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν προκύπτουν νομοτελειακά από την δυναμική ενός φυσικού φαινομένου που αποσταθεροποιεί την δομή της Ευρώπης, αφενός μεν από την άνομη και υπερβολική συσσώρευση ενέργειας, από τους ολίγους που απομυζούν τους πολλούς παρασιτώντας οικονομικά και κοινωνικά εις βάρος τους (κατά παράβαση των νόμων της ενεργειακής ισορροπίας), και αφετέρου από την διαβρωτική ωσμωτική πίεση των πολλών παρείσακτων και παράνομων ξένων στοιχείων που επιχειρούν την παραμορφωτική αλλοίωση των πολιτισμικών και βιολογικών ιδιοσυχνοτήτων της (κατά παράβαση των νόμων της χημικής συγγένειας). Αναμφίβολα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα προκαλέσει την αντίδραση της Ευρώπης. Η μεγάλη έκρηξη είναι θέμα χρόνου. Και η ηφαιστειακή γη που θα προκύψει θα είναι, από την φύση της και ομογενής και έυφορη. Η γέννηση μιας Ευρωπαϊκής Εθνικής Ένωσης θα πρέπει να περάσει τις ωδίνες του τοκετού της. Οι δύσκολες και σκληρές εποχές απαιτούν δύσκολες και σκληρές αποφάσεις. Αποφάσεις που θα επιτρέψουν στην Ευρώπη να αντιληφθεί με νέους όρους τον εαυτό της, όρους που θα διασφαλίζουν την απαραίτητη εθνική και κοινωνική της συνοχή, προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ (sine qua non) για την επιβίωση της ιδίας (την διασφαλίζουσα έτσι την διατήρηση των πολιτισμικών ιδιοπροσωπιών των λαών της) σε μία επερχόμενη σύγκρουση γιγάντων στον πλανήτη μας.
Χρίστος Γούδης
European National Union A Unilateral Declaration of Self-knowledge
The gap opened by the earthquake soon
after filled up with flowers. Europe as a unified nation, as a collective dominant will, emerging from a melting pot of people (already having a common cultural tradition, greek-roman philosophical and juridical background, christian ethics, and a certain scientific plus metaphysical aspect of life) should be the target, goal and endpoint of those who believe in its future autonomous existence. Europe as a self-defined area of symbiosis for a broader human community, whose partial cultural differences do not dissolve the feeling of an intimate psychological, social and spiritual affinity, is the Europe of limits, not only the geographical, ethical and religious, but also the limits of the endurance and tolerance against the dissonant otherness of every amoral money catcher and every fundamentalist fanatic, who threaten its desired cohesion. The current fathomless identity crisis of Europe, caused by the perverted activism of such alien to its spirit criminal elements, should lead inadvertently to the search for an escape exit by means of its relevant historical deeds which have gradually formed its distinct collective profile. When, for example, the medieval state of France found itself trapped in the usurious multicultural network of the diverted from their original mission heretic and Islamized Knight Templars, the state of France destroyed the Templars, adopting the principle of "robbing the robbers". Today the terminal solution for the emergence of a European National Union, without state debts (caused by the usurious few) and with the perspective of an harmonious material and spiritual development, passes through the requisition of the "dirty" robbed money, hidden, for example, in the snow-covered vaults of the neo-Templars in Switzerland (recall the Templar's emblem on the Swiss flag and reflect on the logical and normal anomaly caused by the existence of such a parafinancial refuge in the heart of Europe), in parallel with the catharsis of the Dome of Europe from the wandering and underground living cultural parasites, illegally intruding massively and multiplying like microbes causing the infectious social diseases, which corrupt the body, the blood, and the spirit of Europe. Europe does not owe anything to any voracious usurer or illegal crescentine immigrant. Such people, if unable to comply with European culture and ethics, owe to abandon its territories. Voluntarily or not, it is of no historical significance at all. The course of events, which are bound to follow, will be inescapably caused by the dynamics of a physical phenomenon which destabilizes the structure of Europe, due, from the one side, to the exuberant and illegal accumulation of energy by the few suckers of the majority who live as economic and social parasites (against the law of energy equilibrium) and, from the other side, to the corruptive osmotic pressure of the many illegally intruding fanatic elements, which try to change and deform the fundamental cultural and biological frequencies of Europe (against the law of chemical affinity). Undoubtedly, the instinct of self-preservation is bound to provoke the reaction of Europe. The Big Bang is a matter of time. And the volcanic earth produced, will be, by its own nature, both homogeneous and fertile. The birth of a European National Union should bear the necessary sufferings due to the labourpains of every birth. Difficult and hard times demand difficult and hard decisions. Such decisions which will permit Europe to conceive itself under new terms ensuring its necessary national and social cohesion, condition sine qua non for its survival (securing so the conservation of the distinct cultural profile of its members) in view of a coming clash of giants on our planet.
Professor Christos Goudis
ΙΝΣΑΛΛΑΧ ΜΕΜΕΤΙΑ
Η Ελλάδα επί ξυρού ακμής, κρημνοβατούσα κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού. Η λανθάνουσα κοινωνική αναταραχή που διαχέεται με ποικίλλες αφορμές στα γήπεδα, στους δρόμους, στις γειτονιές και στις πλατείες, ενδεχομένως να ξεσπάσει με τρόπο ανεξέλεγκτο, αν, με πρόφαση την κατάλυση του «δημοκρατικού» Πανεπιστημίου, υπάρξουν μαζικές νεολαιίστικες αντιδράσεις, υποκινούμενες από τις δυνάμεις της Αριστεράς, όπως έχει σαφώς δηλωθεί από τις υπεύθυνες (;) ηγεσίες της. Η μακρά περίοδος ειρήνης και μακροημέρευσης, εφυσηχασμού και ευμάρειας, στηριγμένη στην συνεχή υποχωρητικότητα σε όλα τα μέτωπα των εθνικών μας θεμάτων και στην εκμαυλιστική νοοτροπία του εξωτερικού δανεισμού, διαμόρφωσε το σημερινό σκηνικό κατάρρευσης, το οποίο ενισχύεται από την συσσωρευμένη φυσική ενέργεια της νειότης που δεν έχει τρόπο να την χρησιμοποιήσει εποικοδομητικά, αναλισκόμενη σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις που δεν οδηγούν παρά στην υπονόμευση του εαυτού της και του μέλλοντός της. Μόνη ελπίδα μας, παραδόξως, είναι πλέον η διαγραφόμενη, κατά τρόπο απόλυτα ορατό, επιθετικότητα της γείτονος Τουρκίας. Είθε λοιπόν να μας προκαλέσει στρατιωτικά, εκτιμώντας πως ήρθε η ώρα της, την στιγμή της δικής μας αδυναμίας. Είθε οι ιδεοληψίες των νεο-οθωμανών και νεο-ισλαμιστών της Άγκυρας και το διαχρονικό σύνδρομο κατωτερότητας που τους κατατρύχει κάτω από το προσωπείο της μανίας μεγαλείου που εκπέμπουν, να τους οδηγήσει σε μία μετωπική σύγκρουση μαζί μας. Η εθνική μας συσπείρωση θα είναι τότε δεδομένη. Και η οργή μας και η λύσσα μας, για όλα όσα μας έκαναν στο παρελθόν, και όλα όσα κάναμε εμείς στους εαυτούς μας, θα ξεσπάσει επάνω τους. Ινσαλλάχ μεμέτια. Με την θέληση του Θεού σας, του οικτίρμονος και ελεήμονος. Τί περιμένετε; Ή μήπως δεν έχετε τον Θεό σας και δεν πιστεύετε στον οίκτο του και την ελεημοσύνη του; Εμείς πάντως, αν κουβαλήσετε μεγάλο σάκκο, θα σας τον γεμίσουμε «απίδια».
Χρίστος Γούδης
«ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΟΜΕΝ»
Ώστε υπάρχουν ακόμα πυροσβέστες
που ορμούν με αυταπάρνηση στην φωτιά που άναψε ο κρετινισμός
των πολιτικών τους ηγετών, αψηφώντας τα νειάτα τους
και την ύπαρξή τους; Υπάρχουν λοιπόν. Στην Κύπρο. Στην Κύπρο και στη Μάνη. Πριν προλάβει να σβήσει το μελάνι από τα γραφόμενά μου για τα γεγονότα της μεγάλης έκρηξης στην Κύπρο, που ανέδειξαν τις πράξεις ηρωισμού του διοικητή της ναυτικής βάσης και των νεοσύλλεκτων Κύπριων πυροσβεστών, ο Διοικητής Πυροσβεστικής Γυθείου, Αντιπύραρχος Κώστας Καστρής έχασε την ζωή του (στις 22 Αυγούστου 2011) μαχόμενος στην πρώτη γραμμή του πυρός, μόνος του, «ωραίος σαν Έλληνας», πιστός στο καθήκον, στην πατρίδα του, και στην γενέτειρά του, την εύανδρο Λακωνία. Όλοι μιλούν για το «μοιραίο λάθος» που διέπραξε, να ηγηθεί αυτός, πρώτος και μόνος, στον αγώνα για την διάσωση της ελληνικής φύσης που μας γέννησε και τον γέννησε, ενάντια στα ανθρώπινα κατακάθια που πυρπολούν τα δάση μας, τα σπίτια μας, και τους ανθρώπους μας. Ένας διοικητής, και μάλιστα υψηλόβαθμος, δεν αναμένεται, στα πλαίσια της κρατούσης νοοτροπίας, να βρίσκεται στο πεδίο της μάχης. Αναμένεται να βρίσκεται στα μετόπισθεν, στο γραφείο του με το κλιματιστικό του, συντονίζοντας από μακριά τις προσπάθειες κατάσβεσης του πυρός, εκτοξεύοντας διαταγές (ίσως και ύβρεις ή και απειλές) και αποστέλλοντας τους απλούς στρατιώτες να δουν το Χάρο με τα μάτια τους. Το «ή θα νικήσουμε ή θα πεθάνετε» το ζήσαμε άλλωστε και στην Κύπρο το 1974, με την αυτοθυσία του Μανιάτη αξιωματικού Σωτήρη Σταυριανάκου, και στα Ίμια με τους πεσόντες εθελοντές αξιωματικούς σε εκείνη την πτήση αυτοκτονίας, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο επίσης Μανιάτης αξιωματικός Παναγιώτης Βλαχάκος. Καλά κρατεί αυτή η αρχή σε όλους εκείνους τους περιφερόμενους στα κομματικά γραφεία γαλονάδες και αναρριχητές βαθμών στους ώμους των πραγματικών και σιωπηλών αγωνιστών, σε όλες τις τάξεις των Ενόπλων μας Δυνάμεων, της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής. Έλα όμως που η Ιστορία δεν συγκράτησε κανέναν από δαύτους; Η Ιστορία κράτησε και τίμησε και σεβάστηκε τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και τα ολοκαυτώματα ενός Λεωνίδα, ενός Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ενός Αθανάσιου Διάκου, ενός Γεωργάκη Ολύμπιου, ενός Ηλία και ενός Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ενός Μάρκου Μπότσαρη και ενός Γεώργιου Καραϊσκάκη, για να αναφερθώ μόνο σε πρόσωπα μέχρι και την Ελληνική Επανάσταση, και να μην προχωρήσω στις νεότερες σελίδες της. Για τους απάτριδες, και υπάρχουν πολλοί, όλοι αυτοί ήταν τα «κορόιδα της υποθέσεως». Έπεσαν, και πέφτουν ακόμα, όπως κατέδειξε η τωρινή περίπτωση του Λάκωνα Αντιπύραρχου, εις υγείαν των φελλών, των σκυβάλων, των αστράτευτων ουτιδανών και των μεγαλόσχημων τενεκέδων που περισσεύουν σ' αυτόν τον τόπο. Ως πότε όμως; Έσσεται ήμαρ που οι αθάνατοι νεκροί θα κληθούν να μας δικάσουν. Γιατί αυτοί είναι οι μόνοι ζωντανοί στην ψυχή, την
καρδιά, την μνήμη και την συνείδησή μας. Αυτούς θέλουμε
οδηγούς. Γιατί «εμείς την Ελλάδα θέλομεν, και ας τρώγομεν
πέτρες, και ας καιόμαστεν ζωντανοί σαν λαμπάδες. Εμείς
την Ελλάδα θέλομεν». Χρίστος Γούδης
Ίων Δραγούμης, ο πάντα επίκαιρος οραματιστής του Ελληνισμού και του Κοινοτισμού. Στην σημερινή εποχή κατά την οποία η επιβουλή κατά των εθνικών μας δικαίων είναι πλέον ολοφάνερη και η πολιτική και οικονομική χρεοκοπία επισκιάζει την καθημερινότητά μας, μορφές τολμηρές και αγωνιστικές όπως αυτή του Ίωνος Δραγούμη είναι πράγματι διαχρονικές και επίκαιρες. Σε εποχές που όλοι αισθάνονται την ανάγκη της εθνικής
ομοψυχίας και τον απεγκλωβισμό από το χρεοκοπημένο
μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, πανελλήνια μηνύματα,
όπως αυτά που απέδωσε η φλογερή γραφίδα του Ίωνος Δραγούμη,
από τα μέρη εκείνα όπου ο Ελληνισμός έδινε μάχη για
την επιβίωσή του ή την ιστορική του δικαίωση (Αλεξανδρούπολη,
Μοναστήρι, Πύργο, Φιλιππούπολη, Αδριανούπολη) είναι
αληθινά πολύτιμα. Σαν ελάχιστο φόρο τιμής στην μνήμη του μεγάλου οραματιστή του Ελληνισμού, η Επιτροπή Μνήμης και Τιμής Ίωνος Δραγούμη, το Ίδρυμα Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης» και η Νεολαία του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού (ΝΕ.Ο.Σ.) συνδιοργανώνουν την καθιερωμένη εκδήλωση τιμής την Τετάρτη 20 Ιουλίου 2010 και ώρα 7:00 μ.μ. στην λευκή στήλη (έναντι ξενοδοχείου Χίλτον, Βασ. Σοφίας 73) εκεί όπου άφησε την τελευταία του πνοή, κτυπημένος από τις σφαίρες του Εθνικού Διχασμού. Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιείται από το 1983 με συνέπεια. Ομιλητής ο καθηγητής Χρίστος Γούδης (Πρόεδρος του Ιδρύματος Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης»). Θα ακολουθήσει κατάθεση στεφάνων.
*************************************************************************************************** ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ
Ώστε υπάρχουν ακόμα Έλληνες αξιωματικοί που θυσιάζονται
«τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»; Υπάρχουν λοιπόν. Στην Κύπρο. Την μικρή, την Μεγάλη. Που μας συνήθισε, προδομένη ως είναι από τους Ελλαδίτες, να θυσιάζει τα παιδιά της φωνάζοντας: «Ζήτω η Ελλάς!». Έλληνες, όσοι έχετε απομείνει σ' αυτόν τον τόπο, τ' ακούτε; Δακρύζετε τουλάχιστον ή δεν περισσεύουν δάκρυα μπροστά στο κλάμα και το γοητό που έχει ξεσπάσει στην χώρα μας για την περιστολή της άκριτης και άκρατης υλικής ευμάρειας ενός λαού που τον εκμαύλισε η άχρηστη πολιτική του νομενκλατούρα η οποία ακόμα περιφέρεται ανά τας οδούς και αγυιάς της Ευρώπης, εκλιπαρώντας και επαιτώντας για νέα δανεικά, και υποθηκεύοντας αναίσχυντα όχι μόνο την χώρα μας, αλλά, και κυρίως, την αξιοπρέπειά μας;
Χρίστος Γούδης
*************************************************************************************************** ΕΚΔΗΛΩΣΗ
Ο Πρόεδρος & τα μέλη του Δ.Σ.
του Ινστιτούτου σας προσκαλούν κατά την οποία θα γίνει οπτικοποιημένη παρουσίαση σημαντικών έργων της. Για την προσωπικότητα της διακεκριμένης Ελληνίδος, τον συμβολισμό, την πλαστικότητα, και την διεθνή απήχηση του έργου της θα μιλήσουν οι: Μάνος Στεφανίδης, Ιστορικός Τέχνης,
Επ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Την εκδήλωση, η οποία θα λάβει χώρα την Τετάρτη, 25 Μαΐου
2011, ώρα 20:00, θα χαιρετίσει η Ναταλία Μελά, και θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Λιάκος Ο Πρόεδρος
***************************************************************************************************
Το Σούλι, μια σειρά απόκρημνων και
γυμνών βουνοκορφών κατά μήκος του ποταμού Αχέροντα,
που περιελάμβανε στην αρχή τέσσερα χωριά: το Σούλι,
την Κιάφα, την Σαμονίβα και το Αβαρίκο, και στη συνέχεια
δεκατέσσερα, κατοικούσαν οι 47 ένοπλες πατριές του,
οι φάρες, με γνωστότερες, εκτός από
τις δύο ισχυρότερες των Μποτσαραίων και των Τζαβελαίων,
τους Κουτσονικαίους, τους Δράκους, τους Δαγκλήδες και
τους Ζερβαίους. Οι Σουλιώτες εκτός από ελληνικά μιλούσαν
και αρβανίτικα λόγω της αρχικής τους καταγωγής, αν
και μεταξύ τους μιλούσαν μόνο ελληνικά, ενώ τα ονόματα
με τα οποία βαπτίζονταν, όπως και τα τραγούδια τους,
αλλά και τα τοπωνύμιά τους ήταν όλα ελληνικά, δείγμα
της βαθύρριζης ελληνικής τους συνείδησης.
***************************************************************************************************
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΣΚΑΪ
«1821»
************************************************************************************** ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
H εκδήλωση θα λάβει χώρα Θα χαιρετίσει ο εκδότης Γιάννης
Γιαννάκενας και Ο Πρόεδρος
**************************************************************************************
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ» εκδήλωση προς τιμή του Ακαδημαϊκού Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Απολογισμός και Στοχασμοί για το παρόν», σε γνωστό ξενοδοχείο της Αθήνας , στις 2 Μαρτίου 2010, Την εκδήλωση άνοιξε ο ηθοποιός Στράτος Τζώρτζογλου, ο οποίος διάβασε με τον μοναδικό δικό του τρόπο ,αποσπάσπατα από την αυτοβιογραφία του Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου Τον ευπατρίδη διανοούμενο καλωσόρισε, ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Καθηγητής Πανεπιστημίου κ. Χρίστος Γούδης, ο οποίος όπως χαρακτηριστικά είπε: σήμερα θα παρουσιάσουμε την «σκιαγραφία ενός φιλοσόφου» και αναφέρθηκε στις ανθρώπινες ευαισθησίες του διακεκριμένου ακαδημαϊκού τονίζοντας ότι πορεύτηκε στη ζωή «με την ορμή της αυτοπεποίθησης και την αυτοπεποίθηση της ορμής, συναισθανόμενος όμως πάντοτε ότι υπόκειται στους ριπτασμούς της μοίρας» Συνεχίζοντας αναφέρθηκε στην βιωματική εμπειρία του μεγάλου Ακαδημαϊκού για την καταστροφή της Σμύρνης και αναρωτήθηκε, γιατί στα διάφορα σχολικά βιβλία, υπάρχουν για παράδειγμα αποσπάσματα από βιβλία του Σημίτη και όχι ένα τέτοιο αποσπάσπα του Ακαδημαϊκού μας, ο οποίος έζησε τα γεγονότα και υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της δραματικής καταστροφής της Σμύρνης.. Στη συνέχεια ακολούθησαν ομιλίες για τη ζωή και το έργο του, από το ιστορικό συγραφέα Δημοσθένη Κούκουνα , τον καθηγητή Φιλοσοφίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Ανδρέα Μάνο και τον Δικηγόρο Φώτη Χαρίτο. Την παρουσίαση συντόνισε με δημιουργικότητα ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Λιάκος . Συγκινημένος ανέβηκε στο βήμα ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος , ο οποίος καθήλωσε το πολυπληθές ακροατήριο με την ζωντάνια του και τον γλαφυρό ποιητικό αλλά και στοχαστικό του λόγο. Ευχαρίστησε τον πρόεδρο του Ινστιτούτου που είχε την πρωτοβουλία να είναι αυτός το τιμώμενο πρόσωπο και όλους τους ομιλητές για όσα καλά ανέφεραν στις ομιλίες τους. Μεταξύ άλλων στην ομιλία του αναφέρθηκε στις μνήμες του στην σχολική του ηλικία στην Πλάκα, στην αποφοίτησή του από το Α΄ Πρότυπο Γυμνάσιο Πλάκας με το ακέραιο βαθμό άριστα , ο δεύτερος μαθητής μετά τον Χαρίλαο Τρικούπη που αποφοίτησε με τον ίδιο βαθμό. Εγραψε 40 βιβλία, «απόσταγμα της όποιας νοητικής μου ρώμης» όπως ανέφερε, και τόνισε πως νοιώθει υπερήφανος που συνέβαλε με τον αείμνηστο Μαγκάκη να καταργηθεί η θανατική ποινή , ενώ πιστεύει ότι ο όρκος στο δικαστήριο εξευτελίζει τον άνθρωπο , γιατί το ναι πρέπει να είναι ναι, και αυτό είναι αρκετό σύμφωνα και με την διδασκαλία του Χριστού. Αναπόλησε την παληά Αθήνα, μια ωραία πόλη , η οποία σήμερα είναι τερατώδης με την αστυφιλία και είπε με συγκίνηση ότι νοιώθει ευγνώμων σε όσους υστέρησαν για να διαπρέψει αυτός. Επίσης τόνισε ότι σήμερα έχει απολιχανωθεί η επιστημονική έρευνα και απαιτείται κάποιος κοινωνικός έλεγχος για να αποφευχθούν δυσάρεστες συνέπειες. Στην εκδήλωση μεταξύ άλλων παρέστησαν: Οι βουλευτές Αστέριος Ροντούλης και Ηλίας Πολατίδης, ο ακαδημαϊκός Σταμάτης Κριμιτζής, η γλύπτρια Ναταλία Μελά, ο πρέσβης Γεώργιος Γεωργίου, η Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Μαρία Μαντουβάλου, ο διακεκριμένος τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος, ο ηθοποιός Κώστας Πρέκας, ο Διευθυντής Ερευνών Κώστας Κεφαλάς, ο λαογράφος και ποιητής Κυριάκος Κάσσης, ο περιφερειακός σύμβουλος Αττικής Μπάμπης Καραθάνος, ο τ. βουλευτής Γιώργος Γαρουφαλιάς και η δημοσιογράφος Βίκυ Μιχαλονάκου.
***************************************************************************************************
Εκατόν ενενήντα (190) χρόνια μετά την επανάσταση του '21, η 25η Μαρτίου είναι μια επέτειος της σειράς ή έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα; Τα γενέθλια έχουν πάντα ένα ιδιαίτερο νόημα γι' αυτόν που τα έχει. Θυμάται ότι τέτοια μέρα γεννήθηκε και άρχισε να υπάρχει. Πολύ περισσότερο όταν αυτός που τα έχει είναι ένα ολόκληρο έθνος που γιορτάζει την παλιγγενεσία του. Με βάση τα πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά δεδομένα της εποχής μας, πιστεύετε ότι οι Έλληνες πρέπει να ξαναπιούν από το "αθάνατο κρασί του '21"; Και σε μεγάλες ποσότητες μάλιστα. Σήμερα απαιτείται περισσότερο από κάθε φορά εθνική μέθη και εθνική τρέλα. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια επιτυχημένη επανάσταση. Σας παραπέμπω στα λόγια του Κολοκοτρώνη: «Ο κόσμος μάς έλεγε τρελούς. Ημείς αν δεν είμεθα τρελοί, δεν θα εκάναμεν την επανάστασιν». Σήμερα έχουμε ανάγκη και από μία επανάσταση και από έναν Κολοκοτρώνη. Αν μη τι άλλο, για να κρεμάσει μερικούς νενέκους στα δέντρα. Τον τελευταίο καιρό γίνεται μια προσπάθεια αναθεώρησης της ελληνικής ιστορίας. Πρόσφατο παράδειγμα, η γνωστή εκπομπή του "ΣΚΑΊ". Γιατί πιστεύετε ότι ενοχλεί τόσο η ιστορία και ειδικά αυτή της Εθνεγερσίας; Ενοχλεί τους μικρούς και λιπόψυχους. Αυτοί, με ότι μεγάλο και αν ασχοληθούν το βλέπουν μικρό, το υποβαθμίζουν, το φέρνουν στα μέτρα τους. Οι προκρούστες. Φυσικά όλοι δικαιούνται να έχουν άποψη. Ακόμη και τα σκουλήκια. Μόνο που το σύμπαν των σκωλήκων είναι διαφορετικό από το σύμπαν των αετών. Είναι πιο χθόνιο, πιο σιελώδες και πιο εύκαμπτο. Κάποιοι, όταν πετούν ζαλίζονται, παθαίνουν ναυτία και χρειάζονται επειγόντως σακκούλες για να εκτινάξουν μέσα τους τα εμέσματά τους. Πόσο μπορεί να σχετιστεί το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Ελλήνων, με το πνευματικό κίνημα του Διαφωτισμού στην Δύση και την Γαλλική επανάσταση; Ήταν μια εποχή επαναστάσεων. Προηγήθηκαν οι επιστημονικές και τεχνολογικές επαναστάσεις. Από αυτές γεννήθηκε ο Διαφωτισμός. Άλλαξαν τον τρόπο ζωής και τους ορίζοντες θέασης των πραγμάτων. Η Γαλλική Επανάσταση ήταν απότοκος της Αμερικανικής και η Αμερικανική της Αγγλικής επί Κρόμγουελ. Ένα τσουνάμι που πυροδότησε μια σειρά επαναστατικών κυμάτων που διαδόθηκαν στον πλανήτη. Η Ελληνική Επανάσταση πορεύονταν παράλληλα με τις Λατινοαμερικανικές Επαναστάσεις του Μπολιβάρ και του Σαν Μαρτίν, με τους Καρβονάρους της Ιταλίας, τους Φραμασόνους της Ισπανίας και τους Δεκεμβριστές της Ρωσίας. Μία περίοδος της Ιστορίας που έχει πολλές ομοιότητες με τα συμβαίνοντα και τα μελλούμενα να συμβούν στον πλανήτη μας και στην πατρίδα μας. Με αφορμή την εκπομπή αυτή του ΣΚΑΪ, ετοιμάζετε ένα βιβλίο απάντηση. Θα μας πείτε κάποια περισσότερα πράγματα γι' αυτό. Θα καλύψει την ουσία της Ελληνικής Επανάστασης, την ουσία που λόγω της φύσεώς τους αδυνατούν να συλλάβουν οι σύμβουλοι της τηλεοπτικής σειράς του ΣΚΑΪ. Το ότι δηλαδή η Ελλάδα ποτέ δεν παραδέχεται πως οι γενναίοι πεθαίνουν. Χρίστος Γούδης
ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΩΜΕΝ Toν Σεπτέμβρη του 1958 στη μάχη στο Λιόπετρι στη Μεγαλόννησο, τέσσερις Κύπριοι μαχητές της ΕΟΚΑ, μετά από προδοσία, παγιδεύτηκαν από τις δυνάμεις κατοχής σ' έναν αχυρώνα. Ήταν ο Ανδρέας Κάρυος, ο Φώτης Πίττας, ο Χρίστος Σαμάρας και ο Ηλίας Παπακυριακού. Και καθώς τα παλληκάρια πολεμούσαν, ένα ελικόπτερο άρχισε να καταβρέχει τον αχυρώνα με βενζίνη, λίγο πριν τα πυρπολήσει ο πολιτισμός της Μεγάλης Βρετανίας. Και μόλις οι πρώτες φλόγες αναπήδησαν προμηνύοντας το επερχόμενο ολοκαύτωμα, η μάνα του Κάρυου με φωνή αλύγιστης Σπαρτιάτισσας φώναξε: «Δύναμιν γιε μου, δύναμιν. Να πεθάνεις λεβέντης!». Αυτά δεν έγιναν τότε στις Θερμοπύλες, αυτά έγιναν τώρα στις μέρες μας και μας χαράξανε βαθειά. Όπως βαθειά μας χάραξε ολόκληρος ο Κυπριακός αγώνας της ΕΟΚΑ για την ένωση της Μεγαλοννήσου με την μητέρα Ελλάδα. Και πάνω απ΄όλα ο αρχηγός τους, ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας, ο θρυλικός Διγενής. Την μέρα που πέθανε βρισκόμουν στην Αγγλία όπου παρακολούθησα μια τηλεοπτική συνέντευξη του BBC με τον, γηραιό τότε αντίπαλό του, τον Στρατάρχη Χάρντινγκ. Ο Άγγλος στρατιωτικός, ακριβοδίκαιος στις κρίσεις του, όχι μόνο έπλεξε το εγκώμιο του ομότεχνού του «εν όπλοις», αλλά χαρακτήρισε τον ηρωϊκό Διγενή ως τον ευφυέστερο και ικανότερο ηγέτη ανταρτοπολέμου του 20ου αιώνα! Δεν ήταν φυσικά τυχαίο, γιατί ο Γρίβας είχε πολλούς δασκάλους. Κάποιους απ΄αυτούς τους αναφέρω πρόσφατα σε επιστολή μου προς τον Ιμπραήμ, τον κάθε σύγχρονο Ιμπραήμ και τους ομοίους του, με την οποία τους καλωσορίζω στην Ελλάδα λέγοντας: «Εμείς οι καθημαγμένοι, διεφθαρμένοι, και χειμαζόμενοι Έλληνες σάς περιμένουμε κι εσάς και τα βαλκανικά σας απόβλητα που μολύνουν τα ποτάμια της Μακεδονίας μας. Στείλτε μας πάλι τον Χουρσίτ, τον Καπουδάν πασά, τον Δράμαλη, και να μας ξαναέλθετε κι εσείς, ο Ιμπραήμ, αυτοπροσώπως. Ος γκελντίν. Θα σας καλωσορίσουμε όλους. Σας περιμένουν, πιστοί υπήκοοι της μεγαλοσύνης σας, ο Γεωργάκης Ολύμπιος στην Μακεδονία, ο Μάρκος Μπότσαρης στην Ήπειρο, ο Δυσσέας κι ο Καραϊσκάκης στην Θεσσαλία και την Ρούμελη, ο Κανάρης κι ο Μιαούλης στο Αρχιπέλαγος, οι Μαυρομιχαλαίοι κι ο Παπαφλέσσας στον Μωρηά. Όσο για τους Νενέκους σας στην Ελλάδα, μην ανησυχείτε διόλου. Θα τους βρείτε κρεμασμένους στα δέντρα. Ο Κολοκοτρώνης θα φροντίσει γι' αυτούς». Για να προσθέσω σήμερα πως αν τύχει και του ξεφύγει κανείς θα τον αναλάβουν οι συνεχιστές του. Ο Μιχαλάκης Καραολής, ο Ανδρέας Δημητρίου, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, εκείνος που «πήρε την ανηφοριά, πήρε τα μονοπάτια, να βρεί τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά», ο Μάρκος Δράκος, διαλεχτός ανάμεσα στους διαλεχτούς, ο Κυριάκος Μάτσης, ο «σταυραητός του Πενταδάκτυλου», εκείνος ο Μάτσης που, όταν ο «σιδηρούς στρατάρχης» Χάρντινγκ του πρόσφερε στη φυλακή μισό εκατομμύριο κυπριακές λίρες (πενήντα εκατομμύρια δραχμές σε νόμισμα του 1990) για να αποκαλύψει το κρυσφήγετο του Διγενή, του απήντησε: «ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής», εκείνος ο Μάτσης που έπεσε ηρωϊκά στα 32 του χρόνια, κομματιασμένος από τις βρετανικές χειροβομβίδες, καθώς αναφωνούσε σ' αυτούς που τον καλούσαν να βγεί έξω από τον κρυψώνα και να παραδοθεί : «αν βγω, θα βγω πυροβολώντας». Κι αν κάποιος ξεφύγει και απ΄ αυτούς θα τον φροντίσει
ο Διγενής, όπως φρόντισε όλους εκείνους στο Θησείο
και στην Κύπρο. Τ΄ακούς Ουρανέ, ή πρέπει για να καταλάβεις
να σου μιλήσουμε εγγλέζικα; Εντάξει λοιπόν, Σκάϊ μας
ακούς; Κανείς τους δεν είναι νεκρός. Γιατί η Ελλάδα
ποτέ δεν παραδέχεται πως οι γενναίοι πεθαίνουν. Ζει
ο Λεωνίδας, ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος, ζει ο Διγενής
και καλεί και πάλι τους αγωνιστές του σε προσκλητήριο
ηρώων, αρχίζοντας από τον πρώτο του Κυπριακού Αγώνα: Αυξεντίου Γρηγόριος Ζήδρος Χρίστος
Γούδης
Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ -
Εν μέσω εκκωφαντικών προχειροτήτων σκέψης, συλλογιστικής και δράσης Εν μέσω κραυγαλέων περιπτώσεων άνοιας, άπνοιας και αποπνιξίας Εν μέσω τετριμμένων ημιμαθειών και επίπλαστων στην επιστημοσύνη τους χρηματοδοτουμένων ηλιθιοτήτων Ευαγγελίζομαι την Μείζονα Ανατροπή την Νεκροφάνεια των Ιδεών την άγουσα στην ολική κατάρρευση της απαξίας και της μασκαράτας «Εν τω μέσω της Νυκτός» Χρίστος Γούδης (2000) Η μεταμόρφωση του κλεινού άστεος της Αθήνας σε εφιαλτική «δυστοπία» και οι σκηνές βίας που εκτυλίχθηκαν στο κέντρο της με στόχο τον πρώτο πολιτικό, που ως μεταμοντέρνος νεοφιλελεύθερος και σουρρεαλιστής αποδιοπομπαίος τράγος εμφανίσθηκε αυτοβούλως μπροστά στο «αγριεμένο πλήθος» των απεργών «ίνα άρη τας αμαρτίας» των ομοτέχνων του, θυμίζουν ταινίες φρίκης επιστημονικής φαντασίας, όπου τα μεταλλαγμένα πανομοιότυπα δημιουργήματα (replicants) της «κοινωνικής μηχανικής» (social engineering) που μορφοποιούνται και εκτρέφονται για χρόνια με δανεικά λεφτά από την μήτρα (matrix) του μεταπολιτευτικού διαπλεκόμενου συστήματος (nexus) της εξουσίας, εξεγέρθηκαν για να κατασπαράξουν τους δημιουργούς τους, καθώς οι τελευταίοι, ανήμποροι πια να τα ταΐζουν, επιμένουν - πιστοί στους νόμους της αδράνειας και της νοητικής τους καχεξίας - να παριστάνουν τους κυρίαρχους του παιχνιδιού, χωρίς να συναισθάνονται το βάρος του αμαρτωλού παρελθόντος τους. Οι μέχρι πρότινος πειθήνιοι μηχανικοί δούλοι των κομματικών συστημάτων, τα ρομπότ των μηχανισμών εξουσίας τα προγραμματισμένα να «φυτοζωούν» κραδαίνοντας σε απόλυτο συντονισμό τον ανατέλλοντα πράσινο ήλιο των πολιτικών και συνδικαλιστικών ηγεμόνων τους, οδηγούμενοι από το φάσμα της πείνας και την δυναμική της «πράσινης ανάπτυξης» των μικροοργανισμών, των φυτών και των ζώων, απέκτησαν συναισθήματα οργής, αγανάκτησης και μίσους κατά των πάλαι ποτέ κυρίων τους, με τους οποίους, πάλαι ποτέ και εν αμαρτίαις, «τα τρώγανε μαζί». Των κυρίων και δημιουργών τους για τους οποίους (και μόνον γι' αυτούς) «λεφτά υπάρχουν» ακόμη, και οι οποίοι επιμένουν, αυτοαποκομμένοι από την περιρρέουσα πραγματικότητα, να καταφεύγουν, λεκτικά και φυσικά, στο άσυλο που προσφέρει ο Ναός της Δημοκρατίας, «αυτοϊκανοποιούμενοι» με τις επιδόσεις τους στην κούρσα ταχύτητας με την οποία «ρευστοποιούν» την χώρα. Φαίνεται να μην τους απασχολεί το εκφυλιστικό γεγονός που καλώς γνωρίζουν «οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ», ότι δηλαδή η έλευση των Διεθνώς Νεμομένων τον «πλούτο των εθνών» Τραπεζιτών (ΔΝΤ) μετέτρεψε τον Ναό της Εξουσίας (των ταγών μας) σε Οίκο (παγκοσμίου) Εμπορίου. Η Ελλάς «πωλείται» σε δημοπρασία, και τα σαρκοβόρα όρνεα με τα γαμψά ράμφη τους διαμοιράζονται τα ιμάτια αυτής, ποντάροντας στις ζαριές των αρπακτικών φρουρών των εσταυρωμένων της Αυτοκρατορίας του Χρήματος. Την ίδια στιγμή, οι τοπικοί ηγεμονίσκοι, αποστερημένοι της θρησκευτικής τους «ταυτότητας» λόγω των εκσυγχρονιστικών τους έξεων και των επιταγών του 'ννα και Καϊάφα, αγνοούν το επερχόμενο τέλος της ιστορίας, την νομοτελειακή δηλαδή έλευση «Εκείνου με το φραγγέλιο» που, κεχρισμένος από τον πανόπτη Οφθαλμό της Δικαιοσύνης, πέπρωται να γκρεμίσει τον Ναό και σε τρεις μέρες να τον ξαναχτίσει, κάτω από συνθήκες «Αποκάλυψης (του εδώ και) τώρα». Κατά τα άλλα «το Πασόκ μπορεί να θέλει, αλλά μόνον ο ΛΑΟΣ μπορεί». Χρίστος Γούδης
ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ για πατριωτική δράση Ελλάς, άχθος αρούρης
Decadence (1991) Εν όψει της επιχειρούμενης εθνοφυλετικής μετάλλαξης της χώρας μας, μέσα από μηχανισμούς μεθοδευμένης πτώχευσης τού λαού της, και κατευθυνόμενου αποχρωματισμού της εθνικής του ταυτότητας με την ανεξέλεγκτη μαζική εισροή αλλογενών, αλλοφύλων και αλλοθρήσκων στοιχείων, την επαπειλούμενη μετανάστευση των λαμπροτέρων μυαλών της νεολαίας του, και την συστηματική διαβρωτική αποδόμηση των αρχών και αξιών του από κρετίνους ή και αμειβόμενους πράκτορες της προδοτικής «διανόησης του κιλού», η χώρα οφείλει να τεθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Η υπερεπείγουσα αναγκαιότητα της ανάληψης της διακυβέρνησης του ελληνικού κράτους από τις πατριωτικές δυνάμεις δεν επιτρέπει αβρότητες, φιλοφρονήσεις και περίτεχνες λεκτικές προσεγγίσεις, αναφορικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν από την φυσική πολιτική της ηγεσία. Αυτά είναι:
Η όποια αποτυχία εφαρμογής ενός τέτοιου πολιτικού σχεδίου διάσωσης της χώρας, θα σηματοδοτήσει αργά ή γρήγορα την εκτροπή της από το δημοκρατικό πολίτευμα, μέσα από λαϊκές εξεγέρσεις και στρατιωτικά κινήματα, που εάν συμβούν, θα θέσουν το θέμα της συντελούμενης «εθνικής προδοσίας» κατά τρόπο εντονότερο, βιαιότερο και αιματηρό. Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω. Χρίστος Γούδης
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Κάτω από αυτό το πρίσμα, θεωρώ ότι η όποια αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων ουδέν ουσιαστικό νόημα έχει, αν μέσα από αυτήν δεν αναδυθούν άμεσα ένα ή δύο Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, που θα πληρούν τις αναγκαίες διεθνείς προδιαγραφές ακαδημαϊκής ποιότητας, έτσι ώστε να συμπεριληφθούν στην επόμενη διεθνή κατάταξη μεταξύ των καλυτέρων πανεπιστημίων παγκοσμίως. Ξεκινώντας με βάση την αρχή ότι το πανεπιστήμιο είναι πρωτίστως η ποιότητα των ακαδημαϊκών διδασκάλων και ερευνητών του, και δευτερευόντως η υλικοτεχνική του υποδομή, θεωρώ ότι μια θεσμική ρύθμιση μετάταξης των ικανότερων καθηγητών (που θα προκύψουν από μίαν ταχύρρυθμη κρίση όλων των πανεπιστημιακών διδασκόντων από διεθνούς επιπέδου επιτροπές, με κριτήρια αυστηρώς ακαδημαϊκά και καθόλου «αγοραία») σε ένα ή δύο προεπιλεγμένα από την πολιτεία ιδρύματα για να αποτελέσουν τις ακαδημαϊκές ναυαρχίδες της χώρας, θα επιτρέψει την στελέχωσή τους με ήδη υπάρχον λαμπρό ανθρώπινο δυναμικό, που σήμερα βρίσκεται διάσπαρτο μέσα στο εντροπικό περιβάλλον της πληθωριστικής πανεπιστημιακής φούσκας των χιλίων (καθ' υπερβολήν καλουμένων) ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και της μιας Ακαδημαϊκής Νυκτός. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η εμπράγματη αποδοχή από πλευράς πολιτείας ότι το πανεπιστήμιο οφείλει από τη φύση του να είναι ένα πνευματικό κέντρο αριστείας (centre of excellence). Ως εκ τούτου αποτελεί έναν αριστοκρατικό θεσμό, με την ορθή ετυμολογία του όρου, και είναι συμφυές με την έννοια του ελιτισμού, η οποία συνήθως διασύρεται ως έννοια απειλούσα «τα δίκαια των λαϊκών τάξεων». Αντιθέτως όμως, η αποδοχή της αναγκαιότητας του καλώς νοουμένου ελιτισμού, απότοκου της επιβαλλόμενης αξιοκρατίας στην παιδεία, και η επέκτασή του στην δόμηση όχι μόνο πρότυπων δημόσιων ΑΕΙ αλλά και πρότυπων δημόσιων σχολείων μέσης εκπαίδευσης (όπως παλαιότερα το Βαρβάκειο, το Α΄ Πρότυπο Γυμνάσιο, το Πειραματικό και ολιγάριθμα συναφή), ισομερώς κατανεμημένων χωροταξικά στις μεγάλες πόλεις της ελληνικής περιφέρειας, θα έδιναν την ευκαιρία στους πνευματικά ικανούς Έλληνες, ανεξαρτήτως της οικονομικής τους επιφάνειας, να φοιτήσουν και να αποκτήσουν υψηλή ποιοτική παιδεία, εμπλουτίζοντας έτσι τον κοινωνικό μας ιστό με δομικούς λίθους ήθους, μόρφωσης και δεξιότητας για την ανοικοδόμηση και ανασυγκρότηση μιας Νέας Ελλάδας. Δεν χρησιμοποιώ τον όρο «Νέα Ελλάδα» τυχαία. Γιατί η επιστήμη, η κάθε επιστήμη, μπορεί να είναι παγκόσμιο απόκτημα και αγαθό, μπορεί ως εκ τούτου να μην έχει πατρίδα, αλλά οι επιστήμονες, όλοι οι επιστήμονες, έχουν και πατρίδα και εθνικότητα. Κατά την γνώμη μου δεν νοείται σήμερα, κάτω από τις δύσκολες οικονομικές και εθνικές συγκυρίες, να υπάρχει σχολείο, να υπάρχει πανεπιστήμιο, που να μην εδράζεται, να μην εκτρέφεται, και να μην εκπέμπει το ελληνικό πνεύμα που εκπορεύεται από τις βαθύτερες ρίζες του ελληνισμού, οι οποίες και προσδιορίζουν τα πεπρωμένα του έθνους μας. Και δεν νοείται σήμερα, την στιγμή που σχολεία της αλλοδαπής, ακόμα και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εισάγουν στο εγκύκλιο πρόγραμμά τους την αρχαία ελληνική γλώσσα, και την στιγμή που κάθε διεθνές πανεπιστημιακό σύγγραμμα της Επιστήμης, των Γραμμάτων και των Τεχνών ανάγεται πάντα στην εισαγωγή του (αποδίδοντας συγχρόνως και τα οφειλόμενα εύσημα) στα αρχαία ελληνικά επιτεύγματα, επί των οποίων στηρίχθηκε και επί τη βάσει των οποίων εξελίχθηκε το αντικείμενο που μελετά, εμείς εδώ στην Ελλάδα να αγνοούμε, να υποβαθμίζουμε, και να υποτιμούμε την αρχαία ελληνική γλώσσα, μητέρα όχι μόνο των γλωσσών του δυτικού κόσμου, αλλά και των ιδεών, της μεθοδολογίας, της πνευματικής συγκρότησης και των τρόπων σκέψης που οικοδόμησαν και οικοδομούν τον σύγχρονο πολιτισμό της ανθρωπότητας. Ως παράδειγμα (προς μίμηση) επιτυχούς εφαρμογής της ανωτέρω συλλογιστικής, αναφορικά με την διαπαιδαγώγηση επί τη βάσει ιστορικών πολιτιστικών προτύπων, υπενθυμίζω την σύγχρονη επικυριαρχία μεγάλης κλίμακος της εβραϊκής διανόησης, σε όλους τους τομείς του επιστητού, η οποία κυρίως απορρέει από την πεποίθηση που της ενσταλάζεται και της εμφυσείται από μικρή ηλικία, ότι ανήκει σε έναν επίλεκτο λαό με ιερή αποστολή μέσα σε έναν κόσμο ο οποίος δεν είναι προϊόν τύχης αλλά εντελέχειας. Στα πλαίσια αυτά, εγγενές στοιχείο του προγράμματος σπουδών σε ολόκληρο το φάσμα της Ανωτάτης Παιδείας, θα έπρεπε να είναι ένα εξαμηνιαίο τουλάχιστον μάθημα αρχαίας ελληνικής με πρωτότυπα κείμενα σχετικά με την διδασκόμενη ειδικότητα, συμπεριλαμβανομένων των Θετικών, Ιατρικών και Τεχνολογικών Επιστημών, από τις οποίες σήμερα απουσιάζει ολοσχερώς (για παράδειγμα Ιπποκράτης στην Ιατρική και την Φαρμακευτική, Προσωκρατικοί φιλόσοφοι για τους Φυσικούς, Πυθαγόρας και Ευκλείδης για τους Μαθηματικούς, Αρχιμήδης για τους Μηχανικούς, Ξενοφών για τους Οικονομολόγους, Θουκυδίδης για τους Πολιτικούς Επιστήμονες, Πλάτων και Αριστοτέλης για όλους και για όλα). Σχολείο και Πανεπιστήμιο θα πρέπει σήμερα να συμβάλλουν εκ νέου, κατά τρόπο καθοριστικό, στην ανάδυση ενός πλέγματος αρχών και αξιών που θα αναγάγουν τις αποκτούμενες και απαραίτητες εκπαιδευτικές γνώσεις, δεξιότητες, εμπειρίες, πρακτικές, και μετανεωτερικές καινοτομίες αιχμής, σε μοχλούς ενάρετης άσκησης των λειτουργημάτων, των δράσεων και των παραγωγικών δυνατοτήτων της κοινωνίας μας. Σχολείο και Πανεπιστήμιο δεν θα πρέπει μόνο να συντονισθούν, να συμπορεύονται, και να συμπαράγουν ή και να καινοτομούν, μέσα στα πλαίσια της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας, αλλά θα πρέπει παράλληλα μέσα από την επαφή με την συνέχεια, την συνεκτικότητα, και την εντελέχεια της φιλοσοφημένης σκέψης των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, αλλά και την ευλάβεια, την ψυχοστατική γαλήνη, και την υπερβατικότητα των Πατερικών κειμένων, να καλλιεργούν και να διαμορφώνουν την τροχοπέδη στην αλαζονεία της ανθρώπινης σκέψης και δράσης, τον σεβασμό απέναντι στην ιερότητα της φύσης και του δημιουργού της, την αισθητική του περιβάλλοντος χώρου, αλλά και την μεγαλοσύνη και μεγαλοπρέπεια που πολλές φορές εμπερικλείει το μικρό και η λεπτομέρεια. Για να δομηθεί ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο, και συνακόλουθα ένα ανάλογο Σχολείο (μια και το Πανεπιστήμιο είναι ο τροφοδότης των δασκάλων του), που θα θεμελιώσουν μια Νέα Ελλάδα, απαιτείται ένα φιλοσοφημένο αρχιτεκτονικό σχέδιο, μια ρέουσα δυναμική ενός συνεχούς μορφωτικού πεδίου, που θα αγκαλιάζει το παρελθόν για να διασφαλίσει το μέλλον. Κανείς δεν διανοείται να αρνηθεί τα απαραίτητα οικονομικά κριτήρια ανταποδοτικότητας (υπό μορφήν απτών προϊόντων της γνώσης) που θα πρέπει να διέπει μια τέτοια προσπάθεια, ούτε τις άμεσες κοινωνικές και αναπτυξιακές ανάγκες που θα πρέπει να υπηρετήσει. Θα ήταν όμως μυωπικό να σταθεί κανείς μόνο στην οικονομική θέαση και ερμηνευτική των πραγμάτων. Στόχος του Πανεπιστημίου δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι, μόνον οι συνεχώς μεταβαλλόμενες και εν πολλοίς επίπλαστες και υποβολιμαίες ανάγκες της αγοράς, όπως αυτές προκύπτουν από την χειραγώγηση της καταναλωτικής συμπεριφοράς των μαζών, ούτε φυσικά η μαζική παραγωγή και μονομερής διαμόρφωση (ή καλύτερα παραμόρφωση) του homo economicus cretinus, του οικονομημένου τεχνοβάρβαρου μέσα σε ένα άμορφο πολυπολιτισμικό (πρακτικά πολυβάρβαρο) κοινωνικό ρευστό. Στους στόχους του Ελληνικού Πανεπιστημίου πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και η σφυρηλάτηση του ανθρωπιστικού πνέυματος τού «συνανήκειν» σε αυτό το έθνος, παράλληλα με την καλλιέργεια της όποιας δεξιότητας, εκπαίδευσης, πρακτικής εξάσκησης, καινοτόμου σκέψεως και εξειδικευμένης γνώσης, απαραίτητων για να το καταστήσουν λειτουργικό στην πράξη. Γιατί σε τελευταία ανάλυση, η πράξη είναι εκείνη που μετράει. Η Νέα Ελλάδα δεν θα ανατείλει με το να ανεμίζουμε την γαλανόλευκη και να εγκλωβιζόμαστε μόνο στην ρητορική της αρχαιότητας. Η Νέα Ελλάδα θα γίνει νέα, όταν καταστεί αποτελεσματική, επιδεικνύοντας την προσαρμοστική και απορροφητική ικανότητα η οποία χαρακτηρίζει διαχρονικά την ευελιξία του ρηξικέλευθου ελληνικού πνεύματος, αναφορικά με τα σύγχρονα επιτεύγματα και τις νεωτερικές και μετανεωτερικές προοπτικές της ανθρώπινης γνώσης. Για να γίνει όμως αποτελεσματική, απαιτείται η αίσθηση της αποστολής, προσπάθεια, επιμονή, εργασία, ιδρώτας, προσήλωση, και προπαντός πίστη. Πίστη στην μακραίωνα ιστορία μας, πίστη στον εαυτό μας και την συνέχεια του γένους μας, στην κυτταρική μνήμη, αλλά και την μεταφυσική μας δύναμη που μας σπρώχνει στην περιπέτεια τής δύσκολης ανάβασης στο όρος, με την ελπίδα ότι στην κορυφή θα βρούμε - επί τέλους - τον Ναό. Χρίστος Γούδης Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ
Mνήμη Γιάννη Φουράκη Καλπάζεις Καλπάζεις Καλπάζεις Καλπάζεις Καλπάζεις
Χρίστος Γούδης
NASA: ΤΟΞΙΚΟΣ (ΑΝΤΙ ΑΝΘΡΑΚΟΣ) Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι η έμβια ύλη στον πλανήτη μας δομείται μόνο από έξι στοιχεία, τα βιοστοιχεία: C,H,N,O,P,S (άνθρακας, υδρογόνο, άζωτο, οξυγόνο, φώσφορος, θείο). Από σήμερα γνωρίζουμε ότι κάτω από αντίξοες συνθήκες ένας μικροοργανισμός (ένα γαμοπρωτεοβακτήριο) μπορεί να αντικαταστήσει ένα σπάνιο δομικό του στοιχείο, όπως ο φώσφορος, με ένα αφθονότερο, αλλά τοξικό στοιχείο, το αρσενικό. Είναι σαν να λέμε πως μέχρι τώρα ξέραμε ότι για να φτιαχτεί μια λίρα χρειαζόμασταν χρυσό, που είναι σπάνιος. Τώρα ξέρουμε ότι μπορεί να φτιαχτεί και από πίτουρα. Αν τώρα η κάλπικη λίρα έχει την ίδια αξία είναι άλλο ζήτημα. 'λλωστε οι ερευνητές της NASA που έκαναν την ανακάλυψη, προσδίδοντάς της και την σχετική υπέρμετρη δημοσιότητα, ίδιον της αμερικανικής τους επεκτατικής εξωστρέφειας, επιζητούν (όπως όλοι οι επιστήμονες) χρηματοδότηση για την έρευνά τους. Τί θα έλεγαν όμως εάν, αντί για δολλάρια του αμερικανικού δημοσίου, τούς έδιναν τοξικά ομόλογα; Βλέπετε, κι εδώ οι τραπεζίτες τούς πρόλαβαν στην χρησιμότητα των τοξικών ουσιών. Και κάτι τελευταίο που αποκομίσαμε σήμερα: γνωρίσαμε ότι ακόμα πολύ λίγα γνωρίζουμε για το τί είναι ζωή στη Γη και πώς συντίθεται. Και ακόμη λιγότερα για το πώς ενδεχομένως θα είναι η βιοποικιλότητα στο σύμπαν. Λιγότερη λοιπόν επιστημονική αλαζονεία δεν βλάπτει. Ο Σαίξπηρ βάζει τον 'μλετ να το συνοψίσει λέγοντας: «Υπάρχουν περισσότερα πράγματα στον ουρανό και στη γη Οράτιε, απ' όσα μπορεί να ονειρευτεί η φιλοσοφία σου».
Καθηγητής Χρίστος Γούδης
ΕΚΠΟΜΠΗ "ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΙΑ
ΣΟΥ" 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010
ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΤΑΤΟΥΡΚ;Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ Με λίγη αγάπη και κρασί Πιες λίγο από το τάσι μου
Καρντάσι (στίχοι: Πυθαγόρας)
Λεωφόρος Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη; Ίνα τί εφρύαξαν οι λαοί της γης; Τί το τόσο περίεργο στην ελληνοτουρκική προσέγγιση που επιχειρεί ο επιχειρηματίας και επιχειρηματικός οινοποιός κ. Μπουτάρης, προσπαθώντας να ρίξει λίγο νερό στο κρασί του, για να το καταστήσει bon pour l' Orient (πόσιμο για την Ανατολή); Μία στρατιωτική φυσιογνωμία της γείτονος χώρας είχε την γενέτειρά της, το σπίτι της, στην Θεσσαλονίκη. Γιατί να μην την τιμήσουμε τείνοντας για μία ακόμη φορά χείρα φιλίας στην Τουρκία; 'λλωστε, είμαι απολύτως πεπεισμένος πως ο νεοεκλεγείς δήμαρχος της συμπρωτεύουσας, στα πλαίσια θεμελίωσης μιας ειλικρινούς ελληνοτουρκικής φιλίας, την οποία όλοι μας θα επιθυμούσαμε, έχει παράλληλα και την πρόθεση και την ικανότητα αδελφοποίησης της Θεσσαλονίκης με την Σμύρνη. Και είμαι το ίδιο σίγουρος πως στο βάθος του μυαλού του επιδιώκει να διασφαλίσει μιαν αντίστοιχη χειρονομία του «αδελφού» δημάρχου της. Θα ήταν πράγματι ευπρόσδεκτο να γίνει κανείς μάρτυρας μιας αμοιβαίας σύσφιξης χεριών με βάση την σύμμετρη συλλογιστική του «αδέρφι και καρντάσι μου», που επιδιώκει να επισφραγίσει με την λήθη ένα παρελθόν που και οι δυο λαοί θα 'θελαν να ξεχάσουν. Η «Λεωφόρος Χρυσοστόμου Σμύρνης» στην Σμύρνη είμαι βέβαιος ότι είναι το βαθύτερο όνειρο και ο απώτερος στόχος της ρηξικέλευθης πρότασης Μπουτάρη, που δίνει κάτι για να πάρει κάτι, με βάση την λατινική αρχή του quid pro quo ή την ισοδύναμή της τουρκική, τού alisveris, του γνωστού και σε μας ως «αλισβερίσι» (=δούναι και λαβείν, προερχόμενο από την σύζευξη του ρήματος almak που σημαίνει «παίρνω» και του αντισυμμετρικού ρήματος vermek που σημαίνει «δίνω πίσω, ανταποδίδω»). Είναι μια πρόταση που θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ως καμουφλαρισμένο εθνικισμό, δεδομένου μάλιστα ότι και ο ίδιος δεν παραλείπει να μάς θυμίζει ότι εμπνευστής της πρότασής του, την οποία και έκανε πράξη στο παρελθόν στην Θεσσαλονίκη, δεν ήταν παρά ο εθνικιστής Ιωάννης Μεταξάς. Εκείνο που ίσως θα έπρεπε να μάς προβληματίσει, με την επικρατούσα σήμερα ισλαμική αντικεμαλική ατμόσφαιρα στην Τουρκία, είναι το κατά πόσον μία «Λεωφόρος Κεμάλ Ατατούρκ» θα γίνονταν αποδεκτή ως φιλική χειρονομία και όχι ως μία συγκαλυμμένη πρόκληση. Φαντάζεσθε πώς θα το εξελάμβανε ο κ. Μπουτάρης αν η Τουρκία, ανταποδίδοντας τα ίσα στην Ελλάδα, ονόμαζε μια κεντρική λεωφόρο στην Σμύρνη, όχι «Χρυσοστόμου Σμύρνης», αλλά - κατ' αναλογίαν του τιμώμενου στρατοκράτη της - με το εφάμιλλο «Λεωφόρο Στυλιανού Πατακού»; Τί θα λέγαμε τότε για τον πρώτο πολίτη (και όχι πωλητή;) της συμπρωτεύουσας; Ο Τούρκος γουστάρει δήμαρχο Μπουτάρη; Ή μήπως «άντε και . . . καλά κρασιά»; Χρίστος Γούδης
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΣυγκροτήθηκε σε σώμα το Δ.Σ. του Ινστιτούτου Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ» μετά την εκλογή του από τη Γενική Συνέλευση της 26ης Νοεμβρίου 2010. Το νέο Δ.Σ έχει ως εξής:
1. Πρόεδρος ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΟΥΔΗΣ, Καθηγητής Πανεπιστημίου. 2. Α΄ Αντιπρόεδρος: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ, Καθηγητής Πανεπιστημίου. 3. Β΄ Αντιπρόεδρος: ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΑΛΑΒΡΑΚΟΣ, Δικηγόρος - Ευρωβουλευτής.
Μέλη (Με αλφαβητική σειρά):
Γενικός Διευθυντής ορίστηκε ο κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΑΡΑΤΣΙΩΤΗΣ Ηλεκτρολόγος - Μηχανολόγος Μηχανικός, Νομικός Σύμβουλος του Ινστιτούτου και Γραμματέας του Δ.Σ. ο κ. ΦΩΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, Δικηγόρος. Υπεύθυνη επί των Οικονομικών, το μέλος του Δ.Σ. κα. ΑΡΤΕΜΙΣ ΤΣΙΚΝΙΑ - ΜΑΡΑΚΗ. Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας, το μέλος του Δ.Σ. κα. ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΟΥ. Υπεύθυνος Διαδικτυακής Ενημέρωσης το μέλος του Δ.Σ. κ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΤΕΛΗΣ.
***
Σκοπός του Ιδρύματος είναι η συστηματική μελέτη, έρευνα και προβολή της Ελληνικής Ιστορίας, η ανάδειξη της τρισχιλιετούς συνέχειας του Ελληνικού Έθνους, η προβολή του Ελληνισμού μέσα από τις πολιτιστικές και ιστορικές του διαστάσεις, όπως και η προώθηση της αρμονικής συμβίωσης και συνεργασίας των εθνών (με την καλλιέργεια του αμοιβαίου σεβασμού της ιστορίας, των παραδόσεων, των ηθών και των εθίμων τους), η ανάδειξη των προσωπικοτήτων της νεότερης Ελληνικής ιστορίας και η συμβολή στην ποιοτική αναβάθμιση της πνευματικής και πολιτικής ζωής της Ελλάδος.
|
